Co robić, jak ładnie i solidnie przyszyć odzieżowe zatrzaski?

W dzisiejszej notce zobaczycie, na prośbę czytelniczek (dziękuję, że pytacie mnie o takie rzeczy!), instrukcję przyszywania zatrzasek odzieżowych. W tej metodzie zapięcie jest mocowane tak, że szwy widoczne są na prawej stronie materiału, co jednak nie obniża estetyki gotowej szmizjerki czy bluzki, a wręcz ją zdobi!

[kliknij, aby powiększyć]

Tak przyszyte zatrzaski nie tylko nie będą "wisieć" na materiale (są solidnie podparte), ale przestaną się samoczynnie rozpinać i odpadać. Z doświadczenia wiem, że zatrzaska przyszyta tylko do jednej warstwy materiału nie ma szans na prawidłowe funkcjonowanie. Zabrzmiało poważnie...

... no to zaczynamy!

[kliknij, aby powiększyć]

1. Przy użyciu znikającego mazaka lub kredy rysuję na odszyciu prawego przodu linię środka i zaznaczam punkt osadzenia zatrzaski. Zawsze zaczynam od wtyczki, gdyż ułatwia to precyzyjne wyznaczenie położenia gniazdka. Igłę wbijam pomiędzy odszyciem a warstwą wierzchnią odzieży, tak aby supełek nie był widoczny. Może on jednak zostać na wierzchu odszycia, bo i tak zostanie przez zatrzaskę przykryty.

2. Przy użyciu szpilki mocuję wtyczkę w zaznaczonym punkcie, a nić przeciągam przez jedno z oczek.


[kliknij, aby powiększyć]

3. Przebijam się igłą tuż przy brzegu zatrzaski na prawą stronę materiału. W tym momencie można się pozbyć szpilki.

4. Przechodzę na prawą stronę i tam przebijam się igłą z powrotem na lewą, łapiąc przy tym startowe oczko wtyczki (długość szwu zależy od średnicy zatrzaski). Na zdjęciu zaznaczyłam położenie zatrzaski, znajdującej się po drugiej stronie.


[kliknij, aby powiększyć]

5. Ponownie przebijam się na prawą stronę i wracam. Tu pamiętam o wbijaniu igły zawsze w to samo miejsce.

6. Po wykonaniu ok. 4 okrążeń (wiele zależy tu od grubości nici) kończę...


[kliknij, aby powiększyć]

7. ... supełkiem. Wzmocni on mocowanie pierwszego oczka.

8. Następnie przechodzę pod wtyczką zatrzaski do przeciwległego oczka.


[kliknij, aby powiększyć]

9. Przyszywam je dokładnie tak samo jak pierwsze, kończę supełkiem i pod zatrzaską przechodzę do do kolejnego oczka.

10. Na prawej stronie prawego przodu odzieży zaczyna wyglądać to tak. Dla ułatwienia można pokusić się o wyznaczenie położenia szwów.


[kliknij, aby powiększyć]

11. Po przyszyciu wszystkich oczek ostatnie wykańczam kilkoma supełkami, a nić prowadzę na przeciwległą stronę wtyczki.

12. Obcinam tuż przy brzegu zatrzaski. Dłuższa końcówka nici zapobiegnie odpadnięciu zatrzaski.


[kliknij, aby powiększyć]

13. Przechodzimy do gniazdka! Na prawej stronie lewego przodu odzieży rysuję linię środka. Następnie kredą barwię czubek przyszytej wtyczki...

14. ... i odbijam go w odpowiednim miejscu na lini nasad zatrzasek na lewej części odzieży. Bardzo ułatwia to prawidłowe osadzenie gniazdka zatrzaski.


[kliknij, aby powiększyć]

15. Igłę wbijam w wyznaczony punkt, nie przebijając się na stronę odszycia. Tu pozostawiłam supełek na zewnątrz, ale może zostać on ukryty między materiałem wierzchnim a odszyciem.

16. Przyszywam gniazdko dokładnie tak samo, jak wtyczkę. Każdy szew mocowania oczka wykańczam pętelką, a ostatni kilkoma. Nić przecinam po przeciągnięciu jej na drugą stronę gniazdka.


[kliknij, aby powiększyć]

I gotowe!

Nie będę ukrywać, że wykonanie tego typu zapięcia zajmuje trochę czasu, ale jest ono niezwykle estetyczne (dodatkowo zatrzaski można powlec materiałem), trwałe i - co dla mnie najważniejsze - niewymagające "niszczenia" materiału (jak guzikowe dziurki). W każdej chwili położenie zatrzasek można zmienić bez pozostawiania jakiegokolwiek śladu.

Kostium z elanowełny - część 3., czyli prawie jak telenowela

Zdarza się, że świeżo uszyta odzież nie leży tak, jakbyśmy tego chcieli. Niby robi się próbki, wielokrotnie mierzy w trakcie zszywania, a na koniec okazuje się, że coś w niej i tak nie gra. A to kieszenie sterczą, a to zaszewki za płytkie, a to długość rękawów nie ta...

Niestety, taka sytuacja miała miejsce z kostiumem, który uszyłam wiosną zeszłego roku. Najpierw okazało się, że użyta przeze mnie elanowełna jest zbyt gruba na krótki kołnierz ze stójką, co powodowało jego samoczynne unoszenie się oraz moje ciągłe wkurzenie, a potem w spódnicy ołówkowej pękł mi zamek. Tak, pękł zamek! No i kostium trafił do pudła z rzeczami, które wymagają przeróbki.

Na szczęście nie poleżał sobie tam za długo, bo dość szybko wpadłam na pomysł jego modyfikacji - a to dzięki wykrojowi McCall's 7055 z 1963 roku, który okazał się w tym przypadku moją główną inspiracją. 

[kliknij, aby powiększyć]

Żakiet miałam już gotowy. Wystarczyło wypruć kołnierz, a potem skroić i wszyć nowy. Tym razem szerszy i pozbawiony stójki. Tak też zrobiłam, ratując żakiet przed nienoszeniem! Do kompletu doszyłam prostą trapezową spódniczkę. Pozbawiona jest ona szwów bocznych, za to przód stanowi klin o szerokości odpowiadającej rozstawowi szwów wykroju francuskiego (princess seam) na żakiecie. W talii dopasowana jest drobnymi marszczeniami, zaś z tyłu dodatkowo zaszewkami. 

A w ołówkowej spódnicy zamek wymieniłam, tworząc ostatecznie kostium trzyczęściowy!

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

PL

Żakiet: uszyłam sobie, #127 z Burdy 9/2009 ze zmienionym kołnierzem

Spódnica: uszyłam sobie, wykrój własny

Guziki: vintage

Materiał: elanowełna nabyta na Allegro

Chustka: Zara

Pasek: Biedronka

EN

60s style jacket: made by me, Burda 127/9/2009 with a modified collar

60s style skirt: made by me, my own pattern

Buttons: vintage

Fabric: Polyester-wool mix

Scarf: Zara

Belt: Biedronka