J. na Leśno-Marchewkowej - blog szafiarsko-krawiecki

Jak powstały zakładki w asymetrycznej spódnicy - instrukcja

2012-02-09T15:01:00.001+01:00

Po ostatniej notce poproszono mnie o przygotowanie instrukcji tworzenia wykroju zakładek.

Oto i ona:

1. Do zaprojektowania wykroju zakładek potrzebny nam będzie pasek papieru (ja używam papieru do pieczenia), który zostanie włączony w wykrój spódnicy ołówkowej. Tworząc asymetryczną spódnicę, skorzystałam z modelu 127 z Burdy 8/2011.

[kliknij, aby powiększyć]

2. Zaginamy papier, tworząc zakładki (będą one wychodziły od górnego brzegu spódnicy). Najlepiej dobrze je zaprasować i przypiąć szpilkami. Ustalamy ich układ, szerokość oraz głębokość. Tu możecie pozwolić sobie na dowolność i stworzyć najbardziej fantazyjne wzory. Nie przejmujcie się nieregularną liną brzegu. Zaraz jej się pozbędziemy!

[kliknij, aby powiększyć]

3 - 5. Aby wykrój nadawał się do użytku (po złożeniu zakładek górny brzeg musi być prosty), przykładamy linijkę prostopadle do środkowej zakładki i rysujemy linię. Następnie odcinamy nierówności.

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

6. Ołówkiem oznaczamy grzbiety złożenia oraz miejsca zetknięcia zakładki z resztą papieru.
O tak:

[kliknij, aby powiększyć]

7. Rozkładamy wykrój. Po rozłożeniu brzeg będzie wyglądał tak:

[kliknij, aby powiększyć]

8. Strzałkami oznaczamy kierunek złożenia każdej z zakładek.

[kliknij, aby powiększyć]

9. Następnie oznaczamy kolejność składania zakładek. To bardzo ważne, szczególnie przy skomplikowanych wzorach.

[kliknij, aby powiększyć]

10. Dla pewności składamy zakładki wzdłuż oznaczonych linii i zgodnie z kierunkiem strzałek.

[kliknij, aby powiększyć]

11. GOTOWE! Tak przygotowany wykrój możemy włączyć w wykrój spódnicy. Jak to zrobić, pokażę w jednej z kolejnych notek.

[kliknij, aby powiększyć]

Luty 1958

2012-02-07T00:37:00.002+01:00

Wczoraj dzwonili do mnie z Burdy!

Kiedy po pierwszych słowach mojego rozmówcy już miałam nadzieję na jakąś ciekawą współpracę, przemiły pan po drugiej stronie zaproponował mi...
... 6-miesięczną prenumeratę po niższej cenie ;]. Też dobrze, jednak nie uległam pokusie, bo w ostatnich numerach Burdy modeli w stylu retro ani widu, ani słychu. A zapowiedź numeru marcowego nie zachęca.
Chwila oddechu od nowych wykrojów zdecydowanie mi się przyda, bo na wykorzystanie czeka góra numerów archiwalnych. Dziś właśnie biorę się za szycie sukienki na bal karnawałowy.

Za to poniżej zobaczycie asymetryczną spódnicę, o której pisałam w poprzedniej notce. Do jej stworzenia zainspirowała mnie Burda z lutego 1958 roku.

[kliknij, aby powiększyć]

Spódnica: zainspirowana modelem z Burdy 2/1958, oparta na modelu 127 z Burdy 8/2011
Wełniana flanela: Allegro
Satynowa krepa (podszewka): hurtownia tkanin - Wrocław, ul. Robotnicza 1

Nad rzeką opodal krzaczka...

2012-01-29T14:47:00.007+01:00

Cały mijający tydzień spędziłam nad wykrojem asymetrycznej spódnicy, którą wypatrzyłam w Burdzie z lutego 1958. Jako że gotowca nigdzie nie znalazłam, postanowiłam samodzielnie zmodyfikować model, z którego powstała spódnica z kontrafałdą. Wystarczyło dodać zakładki, co oczywiście okazało się zadaniem nie tak łatwym, na jakie wyglądało. Ale już po setnej próbie wpadłam na prostą metodę ich modelowania i ostatecznie wykrój powstał. Od piątku leży sobie na tkaninie (wełnianej flaneli) i oczekuje na wycięcie.

Szczegóły tej operacji poznacie w kolejnych notkach, a tymczasem zapowiadany wełniany komplet:

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

Spódnica: uszyłam sobie - Burda 8/2011, model 127
Czubek z kokardą: uszyłam sobie (w poprzedniej notce znajdziecie instrukcję wykonania opaski)
Wełna w kratkę: Allegro
Bluzka: Lidl
Buty: Deichmann
Kolczyki: Moje Pokoje
Rękawiczki: Ko-Moda
Fryz: jak zwykle trzyma się na tym stelażu

PS Tylko spójrzcie, jak ktoś mnie ładnie narysował! Na ten rysunek natrafiłam przypadkowo, szukając pomysłu na wiosenną sukienkę.

Zwierzę kopytne z Tybetu, czyli jak (uszyć opaskę)

2012-01-20T00:34:00.004+01:00

Zgodnie z modą lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, do uszytej ostatnio spódnicy z Burdy 8/2011 dołączyła opaska (świetnie spisuje się również w roli apaszki) z tej samej tkaniny.

Oto krótka instrukcja jej wykonania.

MATERIAŁY:

tkanina - 85 cm x 17 cm (zapas 1,5 cm wliczony),
flizelina (cienka i rozciągliwa) - 85 cm x 17 cm,
drut (najlepiej spisze się drut modniarski) - 87 cm.

Szerokość gotowej opaski: 7 cm. Długość: ok. 84 cm.

WYKONANIE:

1. Flizelinę naprasowujemy na lewą stronę tkaniny.
2. Tkaninę składamy na pół, prawą stroną do środka. Na lewej stronie, pokrytej flizeliną, zaznaczamy linę szycia zgodnie z rysunkiem 2. Na dole zapas wynosi 1,5 cm. Na środku opaski zostawiamy sześciocentymetrowy otwór na wywinięcie.

3. Zszywamy.

4. Przycinamy zapasy na szerokość 0,5 cm. Robimy niewielkie nacięcia na zaokrągleniach. Rogi ścinamy. Uwaga na szew! (rys. 3)

5. Opaskę wywijamy i dokładnie rozprasowujemy.

6. Końce drutu zaginamy, tworząc małe pętelki - dzięki nim drut nie przebije tkaniny (rys. 4).

7. Drut wkładamy do opaski przez pozostawiony otwór (rys. 4). Trzeba będzie go zgiąć. Drut umieszczamy przy dolnym szwie. Można go przyfastrygować do przyciętych zapasów.

8. Otwór zszywamy ręcznie.

GOTOWE!

[kliknij, aby powiększyć]

Dziewczyna z kontrafałdą na przedzie

2012-01-15T22:05:00.001+01:00

Była kontrafałda z tyłu*, jest i z przodu.
Na model 127 z sierpniowej Burdy czaiłam się już od momentu ukazania się tego numeru. Szczególnie, że pochodził z kolekcji inspirowanej modą lat pięćdziesiątych. Do przyśpieszenia prac zachęciła mnie Maqda (autorka bloga Bo trzeba mieć jakieś hobby), która w komentarzu pisała, że jest to jedna z fajniejszych burdowych spódnic ołówkowych. I miała rację!

Moja wersja tego prostego i całkiem dobrze dopasowanego wykroju powstała z luźno tkanej wełny w wielokolorową kratkę, którą jeszcze w zeszłym roku kupiłam na Allegro. Jako podszewki użyłam lekkiego złotego atłasu. Ostatnio unikam zwykłych podszewek, bo większość z nich po zszyciu wygląda tak. Biegu za wrocławskim autobusem taki materiał z pewnością by nie przetrwał.

Dziś bez głowy, bo przez szycie mam usta jak glonojad. Nie pytajcie, dlaczego ;].

A tkanina wygląda tak:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Wykrój: Burda 8/2011, #127
Wełna: Allegro
Atłasowa podszewka: sklep z tkaninami na ul. Kolejowej we Wrocławiu
Moherowy sweter: H&M
Rękawiczki: Ko-Moda

* Spódnicy z płetwą rekina nie udało mi się do tej pory właściwie zaprezentować, bo plastikowy zamek zechciał dokonać żywota po zaledwie kilku dniach od ukończenia modelu. Ale nie martwcie się, w piątek nabyłam zamiennik i wszystko jest na dobrej drodze, aby spódnica ukazała się na blogu.

Bomba!

2011-12-31T20:22:00.005+01:00

Nadchodzący rok przyniesie ze sobą pytanie, które będzie trapić mnie już do końca życia - "Czy to jeszcze wypada?"

Aby chwilowo odegnać przerażające widmo niewypadalności, zabrałam się w tę sylwestrową noc za dogłębne przetestowanie długości sukienek, z którymi nigdy nie miałam do czynienia. W podjęciu tego wyzwania pomogła mi wygrana w konkursie sukienka bombka (oszalałam przez nią na punkcie bombek, uszyję sobie takich milion) oraz gorący doping pana Marchewki.

Całkiem dobre wyniki testów - czyli to, co do tej pory nazywałam tuniką, może również być sukienką (czego to człowiek na starość się nie nauczy) - możecie zobaczyć poniżej.

Tak, buty dobrałam do kanapy ;].

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

Koronkowe rękawiczki: prezent od Ko-Mody
Sukienka: Every Nature (nagroda w konkursie zorganizowanym przez Vintage Girl)
Buty: Tchibo
Perełki: KappAhl
Fryz: oparty na Style Me Vintage autorstwa Belindy Hay

A na koniec ŻYCZYMY WAM SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!!!

Owijam w wełnę

2011-12-30T14:05:00.004+01:00

Bez owijania w bawełnę, szybka prezentacja płaszcza z grudniowej Burdy, którego zapowiedź widzieliście w poprzedniej notce - dwa tygodnie temu (jak ten czas leci, ponoć po drodze były nawet jakieś święta ;]).

Zgodnie z moimi przewidywaniami model 101 okazał się ideałem. Nie dość, że szycie nie przyprawiło mnie o atak nerwicy, to gotowa konstrukcja nosi się jak druga skóra. W żadnym płaszczu tak dobrze się nie czułam! Aż mam ochotę pozbyć się wszystkich kupnych.

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

Płaszcz: wełna kupiona na Allegro, wykrój z Burdy 12/2011 (model 101)
Dwutonowa podszewka: sklep z tkaninami na ul. Kolejowej (Wrocław)
Buty: Deichmann
Torebka wiolonczela: Ochnik (prezent od pana Marchewki)
Szal: H&M
Rękawiczki z wełny parzonej: Szaleo.pl

Jeśli macie pytanie dotyczące szycia tego modelu, zadajcie je w komentarzach pod notką.

Płaszcz z żuka

2011-12-16T00:13:00.004+01:00

Wczoraj był dzień falstartów: Lego za szybko wprowadziło do sklepu superbohaterów z DC, Apple przed czasem udostępniło iTunes Match poza Ameryką, a ja przedwcześnie nacisnęłam "publikuj".

Ale do rzeczy. Płaszcz o numerze 101 to jeden z wielu wykrojów z grudniowej Burdy, które naprawdę przypadły mi do gustu. Model troszkę dziwny, bo bezkołnierzykowy, a swoją formą przypominający pancerz żuczka (bardzo wąski w ramionach, mocno rozszerzający się w okolicy bioder i zwężający się w kierunku kolan). Oryginał uszyto z bawełnianej piki, a przód ozdobiono satynowym wolantem. Jako że piki w naszym kraju się raczej się nie dostanie (no, chyba że w postaci ścierek do naczyń), sięgnęłam po zgromadzone wcześniej zapasy. Tkanina, której użyłam, to wełna w turkusowo-rudą jodełkę, gruba, lecz dość luźno tkana i wymagająca podklejenia wkładem odzieżowym oraz wzmocnioną taśmą flizelinową, zapobiegającą rozciąganiu się materiału w trakcie szycia. Jak widzicie na poniższych zdjęciach, wolant pominęłam.

Na zdjęciach płaszcz jeszcze bez podszewki. Guzik przypięty szpilką.

[kliknij, aby powiększyć]

Wykrój: Burda 12/2011, model 101
Wełna w jodełkę: Allegro

Na papierze płaszcz wyglądał na gigantyczny. Zmylił mnie brak poziomych zaszewek na biuście. Jednak po zszyciu przodu okazało się, że ich rolę pełnią szwy przedniej wstawki, na której miała być oparta satynowa ozdoba. Na wysokości biustu pozostaje spory zapas, ale nie aż tak duży, jak sobie to początkowo wyobrażałam. Reglanowe rękawy są w ramionach dość mocno dopasowane, a podkrój pachy nie jest za szeroki.

Jak wcześniej wspomniałam, na wysokości bioder i ud płaszcz ma sporą wypukłość, a w wypukłości tej wpuszczane kieszenie. I to najfajniejsza część tego modelu. Pewnie wiele osób będzie się obawiało pogrubienia, ale mam wrażenie, że efekt będzie wręcz odwrotny - zwężający się ku kolanom płaszcz nada sylwetce smukłości.

Wykrój ma niewiele elementów i szyje się go całkiem przyjemnie. Osoby początkujące muszą jednak zwrócić uwagę na 10 wymagających nacinania rogów (6 na warstwie wierzchniej i 4 na podszewce). Ich zszywanie warto przetrenować na próbce.

Jeśli szyłyście ten płaszcz, to koniecznie się pochwalcie!

Nie pada śnieg, nie pada śnieg...

2011-12-12T13:13:00.004+01:00

Wiecie, że uwielbiam ręcznie wykonane świąteczne ozdoby. W zeszłym roku wyprodukowałam całe stadko filcowych muchomorków, które w ciągu najbliższych dni zamierzam nieco powiększyć. Zanim to jednak nastąpi, pokusiłam się o stworzenie kilku innych dekoracji.

Papierowy śnieg zastępczy (tego prawdziwego pewnie na Święta nie zobaczymy) powstał przy znakomitym udziale pana Marchewki, który odkrył sobie niezwykły talent do precyzyjnych wycinanek. Tylko spójrzcie na poniższe zdjęcia. Na pierwszym zobaczycie wszystkie śnieżynki zdobiące kuchenną ścianę, na drugim zbliżenie na cudowny płatek (środkowy) wykonany przez pana Marchewkę. A poniżej moje bałwanki-cyklopy ;].

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Ale, ale... płatki to nie wszystko. Do filcowych muchomorków dołączyły maleńkie elfie butki, na podstawie wykroju znalezionego na blogu Allsorts.

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

✁

Tu znajdziecie przepis na filcowego butka (mój jest trzy razy mniejszy od oryginału), a tu, tu, tu, tu, tu i tu na papierowe płatki śniegu.

Najstraszniejszy ze strasznych horrorów z rękawiczką

2011-12-02T14:11:00.003+01:00

Dziękuję wszystkim za wzięcie udziału w marchewkowym konkursie, którego organizatorem był sklep Ko-Moda.

Otrzymałam od Was wspaniałe, pomysłowe prace, dlatego wybór tej jedynej był niezwykle trudny. W jego dokonaniu pomógł pan Marchewka oraz przedstawicielka sklepu Ko-Moda.

A oto zwycięska praca Aleksandry:

Kiedy przeczytałam temat konkursu, uznałam, że muszę spróbować!

Mianowicie, lat temu trochę, kiedy musiałam zadzierać głowę by zobaczyć twarze dorosłych mama moja zakupiła piękne rękawiczki. Jak na tamte czasy istne cudeńko, z mięciutkiej skórki, z małym haftem. Ja nie pamiętam ich jakoś szczególnie dokładnie, ale mama moja owszem.

Historie takie zazwyczaj nie zaczynają się od jedzenia sałatki, więc powiem wprost, że rodziciele moi hucznie obchodzili moje 8 urodziny. Plan był taki – najpierw urodzinowe mini przyjęcie dla dorosłych (nuda... połączona z horrorem kiedy wszystkie brzydko pachnące zbyt mocnymi perfumami kobiety przytulają cię i ściskają policzki) następnie wycieczka do... mini zoo! Mini zoo w tamtych dniach przyjechało akurat do naszego miasteczka (wydarzenie było na miarę globalnego ocieplenia czy ptasiej grypy, koncertu Michaela Jacksona czy Queenu z Lady Gagą w roli wokalu, tak było o nim głośno). Tak więc listopadowym wieczorem mamusia moja zabrała swoje najpiękniejsze rękawiczki, resztę ekipy oraz swoją latorośl do zoo. Latorośl bez rękawiczek.

Wiecie jakie zwierzęta są w mini zoo? Strusie. Widok strusia w śniegu, w Polsce krótko po epoce absurdów PRLu był zupełnie normalny, co więcej pozostawał w pamięci. Tak, że gdy przymknę oczy wyobrażając sobie strusie nie nasuwa mi się Struś Pędziwiatr, australijskie emu czy cos takiego. Widzę strusia brodzącego wśród śniegu. (czy strusie mogą zakopywać głowę w śniegu...?).

Tak, pisałam o strusiach. Strusie nie miały tabliczki “nie karmić'” co oznaczało, że karmić można. Ja, solenizantka, zostałam dopuszczona do oddawania niesolonego słoneczniku rodem z tureckich plantacji wygłodniałym zimowym strusiom. Problem był jeden – rączki marzły. Tak więc matula moja ukochana, dziwnie już w tym czasie rozchichotana ściągnęła powoli swoje rękawiczki i oddała swej pierworodnej.

Gdzie nawiązanie do rozczarowania?

Tak. Strusie jedzą rękawiczki. Nawet te, które kosztowały połowę pensji.

Strusie mogą jeść rękawiczki.

GRATULUJEMY!

Szczęki 103

2011-12-01T11:22:00.001+01:00

Ostatnio zanurkowałam w swojej szafie. Czynność ta uświadomiła mi, że do tej pory uszyłam dopiero 2 (słownie: DWIE!!!) jesienno-zimowe spódnice. Sytuację tę należało niezwłocznie zmienić. W tym celu nabyłam na Allegro trzy rodzaje wełny i grubą satynę bawełnianą, którą wykorzystałam jako pierwszą. Początkowo miałam zamiar zabrać się za model 109 z Burdy 11/2011. Niestety, dziwacznie skonstruowane kliny i zakładki sprawiają, że spódnica nie układa się zbyt ładnie. Ostatecznie sięgnęłam po wykrój 103 z Burdy 2/2011. Prosta na pierwszy rzut oka spódnica kryje nietypowe skośne zaszewki i sporą kontrafałdę, którą na zagranicznych portalach szyciowych wszyscy zgodnie zwą płetwą rekina.

Spójrzcie sami:

[kliknij, aby powiększyć]

Mimo że gotowa spódnica wygląda wspaniale, wspomniany wykrój (Burda 2/2011, #103) nie jest ideałem i wymaga kilku przeróbek:

Warto zwrócić uwagę na spory luz w talii (6 cm) i niewielki w biodrach (2 cm). Nawet po zmniejszeniu talii do rozmiaru 34 mam zapas na upchnięcie pod spód grubszego swetra.
Przeniesienie zamka na bok ułatwi nam precyzyjne wykończenie tyłu spódnicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na punkt styku głębokich zaszewek i kontrafałdy.
Kontrafałdę warto wykończyć odszyciem (brzeg jest mocno zaokrąglony).
Pasek w talii najlepiej skroić z całości, chyba ze niestraszne Wam zszywanie 10 części.
Spódnicę najlepiej szyć z tkanin dość mocno rozciągliwych. Co ciekawe, Burda zaleca wszycie nierozciągliwej podszewki, którą ja przezornie pominęłam.

Jakoś nie mogę trafić w Burdzie na naprawdę dobrze skonstruowany model ołówkowej spódnicy. A może Wy macie ulubione wykroje, które zawsze się udają?

Horror z rękawiczką w roli głównej

2011-11-25T00:17:00.004+01:00

Ko-Moda.com i Marchewkowa.pl
przedstawiają:

HORROR Z RĘKAWICZKĄ W ROLI GŁÓWNEJ

Coby się konkursowo nie obijać, dziś rozpoczynam zabawę, która z pewnością przypadnie do gustu miłośniczkom pięknych rękawiczek.

Tym razem na Leśno-Marchewkowej możecie wygrać jedną z czterech par perfekcyjnie wykonanych rękawiczek polskiej pracowni ART: delikatna czarna koronka, czarna koronka (mitenki), czarna żmija oraz panterka. Wyboru dokonuje zwycięzca! Nagrodę w konkursie ufundował sklep Ko-Moda.com.

Co zrobić, aby wziąć udział w konkursie?

1. Należy opowiedzieć nam o największym rozczarowaniu związanym z rękawiczkami. Odpowiedź może mieć formę dowolną, czyli możecie coś napisać, namalować, narysować, zrobić zdjęcie itd.

2. Pracę należy przesłać na adres jz@marchewkowa.pl. W tytule wpiszcie "Konkurs Ko-Moda". Nie musicie podawać żadnych danych. Poproszę o nie wyłącznie zwycięzcę konkursu.

3. Dodatkowo należy polubić oficjalnego fan page'a sklepu Ko-Moda (możecie skorzystać z poniższego przycisku):

Konkurs rozpoczyna się dzisiaj (25.11.2011) i trwa do 30.11.2011, godz: 23:59. Wspólnie z panem Marchewką wybierzemy trzy najciekawsze prace. W wyborze zwycięzcy pomogą przedstawiciele sklepu Ko-Moda. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone na blogu (w nowej notce) do 3.12.2011.

Przed wzięciem udziału w konkursie zapoznajcie się ze szczegółowym regulaminem.
Aktualne informacje o konkursie znajdziecie na moim fan page'u.

POWODZENIA!

Every Cloud Has a Silver... Crest

2011-11-22T19:40:00.003+01:00

[kliknij, aby powiększyć]

W poniedziałek 31 października pierwszy raz w życiu stanęłam (towarzyszył mi pan Marchewka) przed drzwiami Lidla jeszcze przed 7 rano. Oczekiwałam na otwarcie sklepu w tłumie starszych pań i panów, którzy przybyli do Lidla, aby w ilościach hurtowych nabyć samochodowe prostowniki za 69 zł (To taka wielka okazja?). Ja oczywiście nie stałam za prostownikiem, a za silvercrestowym 4-nitkowym overlockiem, na którego polowałam od wiosny. Co ciekawe, po maszynę przybyliśmy tylko my, a więc zrywanie się o 5:15 rano nie miało sensu ;].

Overlocka SON 90 A1 firma Silvercrest wyposażyła w stertę drobiazgów (pęsetę, zapasowy nóż, zapasowe igły, 4 zatyczki szpulek, wkład do chwytacza górnego, śrubokręty, pędzelek z przecinaczem), cztery nawleczone szpulki nici (które zużyłam w ciągu dwóch dni) oraz fatalnie przetłumaczoną instrukcję w wersji papierowej oraz filmowej - na płycie DVD. To jednak drobnostka (choć mnie, tłumaczkę, doprowadziła do palpitacji), bo przyłożono się do produkcji samej maszyny. Solidne metalowe pozdespoły i porządny plastik sprawiają, że overlock jest dość ciężki. Dodatkową stabilność na podłożu zapewniają mu 4 przyssawki. Maszyna ta umożliwia owerlokowanie dwiema, trzema lub czterema nićmi. Wystarczy to przekręcić, tamto założyć, to wykręcić i przełożyć, użyć pęsety, przestawić jedno pokrętło, przestawić drugie pokrętło, przestawić siódme pokrętło - i możemy obrzucać innym ściegiem. Prawa, że proste? ;] Początkowo obsługa wydaje się niemożliwa do ogarnięcia, szczególnie, że nici przewleka się przez nieskończoną liczbę otworków i haczyków. SilverCrest ułatwił nam jednak naukę nawlekania i drogę każdej z nici oznaczył innym kolorem. Dodatkowo pod przednią osłoną znajduje się mini instrukcja, ukazująca kolejne etapy.

[kliknij, aby powiększyć]

Jak już wszystko ogarniemy, to śmigamy jak burza. Overlock jest naprawdę bardzo szybki. Prędkością znacznie przewyższa klasyczną maszynę do szycia tej samej firmy, która sama do wolnych nie należy. W trakcie pracy odrobinę hałasuje, ale sąsiedzi się nie zlatują. Dołączone noże są wyjątkowo ostre i precyzyjnie obcinają materiał. Ściegi wychodzą bardzo równe (niezależnie od tego, ilu nici użyjemy). Również w przypadku ściegów rolujących materiał podwijany jest niezwykle precyzyjnie. Łańcuszek kończący obrzucony zapas możemy obciąć wbudowanym obcinaczem.

Poniżej ścieg 3-nitkowy, którego ostatnio najczęściej używam:

[kliknij, aby powiększyć]

Pokrętła znajdujące się na prawym boku obudowy umożliwiają nam swobodną manipulację transportem (transport różnicowy pozwala naciągać lub marszczyć obrzucaną tkaninę) oraz długością ściegu. Z szerokością nie jest już tak ciekawie. Poruszanie małym metalowym pokrętłem, znajdującym się pod nożem obcinającym, niewiele daje. Szerokość najlepiej ustawiać poprzez wybór igły (tylko w ściegach dwu- i trzynitkowych).

Sporą wadą, poza fatalnie przetłumaczoną instrukcją z błędami merytorycznymi, jest nieprzyzwoicie krótki kabel łączący pedał z urządzeniem. Pedał nie sięga do podłogi, dlatego jestem zmuszona naciskać go prawą dłonią, a tylko lewą kontroluję materiał, co w przypadku średnich i grubych materiałów w zupełności wystarcza. Trzeba się jednak będzie zastanowić nad przedłużeniem felernego elementu.

Jakby się ktoś pytał, czy warto silvercrestowego overlocka w domu posiadać, to mówię, że warto! Maszyna jest porządna, działa bez zarzutów, a jej cena nie ma sobie równych. Jak znowu będzie w Lidlu, to bierzcie.

Uff, dotarliście do końca! Wszelkie pytania proszę zapodawać pod tą notką. Opinię na temat tego overlocka znajdziecie również na blogu niezwykle TFURCZEJ osoby.

PS W przyszłym tygodniu, 1 grudnia, znów w Lidlu pojawi się klasyczna maszyna do szycia... jakby kto pytał.

PS 2 Jeśli poszukujecie informacji na temat maszyny do szycia SilverCrest, przejdźcie do tej notki.

Tu się wygrało kosmiczne żelazko marki Philips

2011-11-21T10:42:00.003+01:00

✰ Nagrodę główną* w konkursie Philips, czyli żelazko Azur GC4870 zdobywa Laurencja i horror z płaszczykiem w roli głównej.

Oto zwycięska praca:

Najgorsza moja wpadka związana z prasowaniem zdarzyła się kilka lat temu, kiedy postanowiłam sprzedać na aukcji kilka rzeczy po mojej córce. Był tam między innym śliczny wiosenny płaszczyk – praktycznie nienoszony. Był w soczyście czerwonym kolorze, a spod wewnętrzna strony widoczne były urocze czerwone kropki. Miał klasyczny, trapezowy krój i odpinanym kaptur – jednym słowem małe cudeńko! Istotnie, licytujący zapewne też tak uznali, bo niebawem okazało się, że moja aukcja cieszy się dużym zainteresowaniem i po kilku dniach cena końcowa była większa niż się spodziewałam. Cóż… niestety moja radość zamieniła się w wielkie zażenowanie, kiedy już po zakończeniu aukcji, a jeszcze przed wysłaniem przedmiotu do nabywcy postanowiłam (zupełnie niepotrzebnie, ale wbiłam sobie do głowy, że to spotęguje pozytywny efekt przy otwarciu przesyłki… ) pięknie uprasować płaszczyk. Nie wiem, czy z powodu wysokiej temperatury, czy to z winy materiału, ale tkanina po prostu skurczyła się w centralnym miejscu na plecach – dokładnie w tym miejscu, gdzie przyłożyłam stopę żelazka…. Kiedy przypomnę sobie mój wstyd oraz stos elektronicznej korespondencji, jaką musiałam wysłać, by wyjaśnić całą sprawę to nadal robi mi się słabo… No i straciłam serce do wystawiania czegokolwiek na aukcjach : ) I zapewne nie przydarzyłoby mi się to wcale, gdybym miała wtedy pod ręką to kosmiczne żelazko Philips Perfect Care...

✰ Nagrodę książkową ufundowaną przez pana Marchewkę zdobywa Ewa i i jej niestateczna kobieta przed trzydziestką:

Czy jest (tu) nadzieja?

Osoby dramatu:

Kobieta – przed trzydziestką, lecz niestateczna, bezdzietna, przez rodzinę spisana na straty.
Babcia – babcia Kobiety, która uwielbia intrygi. Intrygi dotyczące swatania Kobiety.
On – podobno najlepszy, podobno najpiękniejszy, podobno najbogatszy, podobno przeznaczony Kobiecie.

AKT I

W którym Kobiecie zostaje przedstawiony PLAN

Kobieta właśnie wyszła z pracy, jest piątek, zapowiada się świetny wieczór przed
telewizorem. Nagle dzwoni telefon.

Kobieta (patrzy na wyświetlacz komórki) – Cześć babciu!

Babcia – Kochana, znalazłam Ci męża!

Kobieta – Mhmm... Świetnie.

Babcia – 35 lat, kawaler, z dobrej rodziny, piękny samochód. Czerwony!

Kobieta – Super, ale ja...

Babcia – Nie chce tego słyszeć, wsiadaj do pociągu i przyjeżdżaj. Umówiłam was na
wieczór!

Kobieta – Babciu, mam inne plany.

Babcia – Wiesz, że każda chwila spędzona ze mną może być ostatnia? Mam już swoje lata.
Nie marudź. Masz pociąg o 17, sprawdziłam. A, weź jakąś ładną sukienkę, bez tego ani rusz
do chłopa.

AKT II

W którym szantażowana emocjonalnie Kobieta stara się spełnić wolę Babci.

W mieszkaniu Babci. Wokół dużo paprotek, haftowanych serwetek, robionych na szydełku
bieżników.

Kobieta – Babciu, nie wiem czy to dobry pomysł... Ja chyba...

Babcia – Masz sukienkę?

Kobieta – No mam, na sobie.

Babcia – Boże, dziecko. Przecież to jak psu z gardła wyjęte! Zdejmuj i bierz się za
prasowanie! Przecież on zaraz tu będzie. Żelazko jest w szafie. Idę pokroić szarlotkę.
Dziecko, co ja się z tobą mam.

Babcia wychodzi do kuchni, kobieta zdejmuje sukienkę, włącza żelazko, zaczyna prasować i
jak to zwykle w takich chwilach bywa... coś jej przerywa.

Babcia (woła z kuchni) – Dzieecko! Spróbuj, czy dobra ta szarlotka!

W kuchni

Kobieta (tylko w bieliźnie, kończy jeść solidny kawałek) – Szarlotka pierwsza klasa, mogę
jeszcze?

Babcia – Nie powinnaś zadbać o linię? Wyprasowałaś już sukienkę?

Kobieta (z szarlotką w buzi) – O cholera!!!

Szanowny Czytelnik zapewne domyślił się już, że żelazko babcine, jak najbardziej
tradycyjne, przypaliło materiał sukienki. I to na biuście. Nie wpłynęło to pozytywnie na
atrakcyjność ubioru, a nawet więcej – pozbawiło go resztek tegoż. Nie trzeba Kochanemu
Czytelnikowi wyjaśniać, że jeśli byłoby to żelazko Philips PerfectCare, sprawa mogłaby się
potoczyć zupełnie inaczej... A pisząca ten tekst Kobieta mogłaby być szczęśliwą mężatką i
współwłaścicielką czerwonego auta.

AKT III

W którym Kobieta unika konfrontacji z Nim, za to nie unika konfrontacji z Babcią.

Dzwonek do drzwi. Babcia jest zrozpaczona, zamyka kobietę w bieliźnie w pokoju. Sama
otwiera drzwi wejściowe. Kobieta podsłuchuje.

On – Dobry, miałem przyjść, to jestem. Przyszłem znaczy się.

Babcia – A wie pan. Ha ha ha. Ależ ze mnie gapa. No gapa straszna, ja zupełnie
zapomniałam, że to dzisiaj, i nie zadzwoniłam do wnuczki...

On – Znaczy się co? Nie ma kobity?

Babcia – No właśnie tak się zdarzyło, że nie ma. Ale będzie! Ja już nie zapomnę, ja sobie
zapiszę na karteczce, albo i nawet w komórce. Tylko na kiedy? Na kiedy was umówić?

On – Pani mi dupy nie zawraca! Nie ma, to nie! Ja swój honor mam, nie będę się prosił.

Drzwi zamykają się.

Babcia wchodzi do pokoju.

Babcia (zrezygnowana patrzy na Kobietę) – Nie ma dla ciebie nadziei.

Kobieta (ubrana w zniszczoną sukienkę) – Nie ma. Dla mojej sukienki również... Jest jeszcze
szarlotka?

✰ Nagrodę książkową zdobywa również Monika, goszcząca w pięknej willi w Zakopanem:

w pięknej willi w Zakopanem
zagościłam niegdyś z planem

że wieczorem
domatorem
nie zostanę

do teatru Witkacego
dwa bilety zakupiłam
chciałam pójść tam
z pewnym panem

już szykuję swą kreację
szpilki
płaszcz
i pantalony
nie mam czasu na kolację
dobrze
brzuszek będzie wyszczuplony

kiecka w torbie się pomięła
nic nie szkodzi
mam żelazko
więc wyjęłam je z walizki
raz i dwa - zawyłam dziarsko
fałdy się złagodzi

nagle kap
i kap
i plum
co jest?
co u licha?
plama jakaś brzydki kleks
jakby rdzawe i zasycha!

rozpacz
żal
krzyk
i lament
bo z teatru nici

kto przypuszczał
że tak będzie
(no chyba wróżbici)

drogie panie
jedna rada
jeśli chcesz być gładką damą
że żelazko i Żelazko
to nie jest to samo...

Gratulujemy i ogromnie dziękujemy wszystkim za udział w marchewkowym konkursie Philipsa! Ze Zwyciężczyniami skontaktujemy się mailowo.

*Nagrodę główną przyznał przedstawiciel firmy Philips.

Więcej retro w retro

2011-11-20T14:04:00.007+01:00

Czasami lubię mrozy. A lubię je dzięki miłym i ciepłym materiałom, z których mogę sobie wyprodukować moje ubrania. Sukienka z miętowej wełny, którą prezentowałam w poprzedniej notce, przeszła już pierwsze testy wytrzymałości i spisała się wyśmienicie. Mimo że nie posiada rękawów, w połączeniu z moim moherowym swetrem grzeje niczym piecyk. Żadne mrozy mi niestraszne!

Czasem lubię chłodne dni, bo mogę sobie ponosić jedne z moich ukochanych dodatków - rękawiczki. Ostatnio mam do nich wyjątkowe szczęście - i to do rękawiczek pasujących (w parze z dziwnymi stopami idą u mnie dziwne dłonie - rękawiczki zwykle są za krótkie w palcach)! Dzięki właścicielkom internetowego sklepu Ko-Moda moja kolekcja wzbogaciła się o przepiękną skórzaną, mięciutką i równiutko uszytą parę, a moje stroje o więcej retro w retro.

Co najważniejsze, rękawiczki pasują do miętowej sukienki! I moherowego swetra, oczywiście.

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

✁

Rękawiczki licowe, model DCR.6A.L: prezent od Ko-Moda.com
Sukienka: uszyłam sobie - góra z modelu 103, Burda 3/2011 + dół z modelu 133, Burda 2/2005 (wełna - Allegro, rozciągliwa podszewka PIEGATEX)
Pasek: Parfois
Buty, 7-centymetrowy obcas (powiedzmy, że potrafię się w nich poruszać ;]): Deichmann
Ze zdjęcia uciekł moherowy sweter

KONKURS PHILIPS

Dostałam od Was aż 40 wspaniałych prac! Wszystkie były bardzo ciekawe i czytałam je z ogromną przyjemnością, dlatego wybór trzech wydawał się niemożliwy. Po wielu godzinach rozmyślań i przy wielkiej pomocy pana Marchewki udało się wyłonić finalistów, a właściwie finalistki.

Są nimi:

Ewa i jej niestateczna kobieta przed trzydziestką
Laurencja i horror z płaszczykiem w roli głównej
oraz Monika, goszcząca w pięknej willi w Zakopanem

GRATULUJEMY!

Ostatecznego wyboru dokonuje przedstawiciel firmy Philips. Kiedy otrzymam od niego wiadomość, informacja o zwycięzcy żelazka pojawi się na blogu.

Zgapiam od Uljany Siergiejenko

2011-11-10T22:25:00.008+01:00

Dawno nic mnie tak nie zachwyciło, jak pierwsza kolekcja rosyjskiej projektantki Uljany Siergiejenko - wspaniałe stroje inspirowane modą lat pięćdziesiątych i wschodnim folklorem. Chcę wszystko! Oczywiście wszystko sobie uszyję ;].

Zgapianie rozpoczęłam od zielonej sukienki z futrzanym kołnierzem - o tej. Model musiał mieć przedłużone szwy rękawów, skośne cięcia na przodzie góry i kontrafałdy na spódnicy. Jako że nie mogłam znaleźć w Burdzie niczego podobnego, skorzystałam z dwóch różnych wykrojów. Góra to część sukni ślubnej (model 103) z Burdy 3/2011, zaś dół pochodzi z projektu Dice Kayek (model 133), opublikowanego w Burdzie 2/2005.

Sukienka powstaje z miętowej wełny (przypominającej tweed), którą kupiłam ponad rok temu na Allegro. W końcu nadeszła jej pora! Góra modelu wyposażona jest w podszewkę. Nie znoszę sztywnych, krępujących ruchy podszewek w sukienkach, dlatego tu użyłam cienkiej, rozciągliwej bawełny, która dotarła do mnie w paczce od PIEGATEX-u.

Na zdjęciach sukienka jeszcze niewykończona (brak zamka, niepodwinięty dół):

[kliknij, aby powiększyć]

Po lewej Burda 2/2005, projekt Dice Kayek nr 133. Po prawej Burda 3/2011, suknia ślubna nr 103.

[kliknij, aby powiększyć]

✁
Sukienka: model 103 z Burdy 3/2011 (góra) + model 133 z Burdy 2/2005 (dół)
Miętowa wełna: Allegro
Podszewka: prezent od PIEGATEX-u
Etola: lumpeks (wyszukana przez moją mamę)
Rękawiczki: prezent od właścicielki sklepiku Moje Pokoje

Krawieckie zlecenie nr 1 (sukienka z Burdy 7/2011, model 110)

2011-11-05T22:04:00.006+01:00

Cały dzisiejszy dzień spędziłam na apgrejdowaniu (przy pomocy marchewkowych rodziców oraz pana Marchewki) kuchni i pokoju krawieckiego. Wiecie, że ostatnio panuje moda na tworzenie dosłownie wszystkiego z ikeowych stolików LACK? I ja też tej modzie nie mogłam się oprzeć, dlatego pomieszczenie, w którym szyję i produkuję, wyposażyłam w sześć sztuk tego mebla. A to, co z nich powstało już wkrótce pojawi się na blogu.

Tymczasem projekt krawiecki, rozpoczęty tkaninową traumą, został pomyślnie zakończony. Sytuację uratowała dość gruba i niewymagająca podszewki malinowa satyno-tafta. Sukienka, która z niej powstała to model 110 z Burdy 7/2011. Prosty, przyjemny w szyciu, a jednak bardzo ciekawy wykrój. Na uwagę zasługują kimonowe rękawki, pojemne kieszenie i boczne kliny na przodzie góry. Jeśli wytniemy je z ciemniejszego materiału, sukienka optycznie wyszczupli sylwetkę. W wypadku mojej Zleceniodawczyni taki zabieg nie był potrzebny :).

A oto sukienka i jej właścicielka, która, ku mojej radości, zgodziła się zapozować do zdjęć:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

✁

Sukienka: model 110, Burda 7/2011
Satyno-tafta: Wrocław, ul. Robotnicza

PS Jeszcze przez 8 dni na Leśno-Marchewkowej trwa konkurs Philips. Do wygrania kosmiczne żelazko Azur oraz książki ufundowane przez pana Marchewkę. Zapraszamy!

Komentarze trolli pod tą notką będą usuwane.

Tu można wygrać kosmiczne żelazko marki Philips

2011-10-31T00:00:00.004+01:00

W związku z kampanią reklamową generatora pary Philips PerfectCare, dziś rozpoczynam konkurs, w którym...

... ale zacznijmy od regulaminu:

Co trzeba zrobić?
Aby wziąć udział w marchewkowym konkursie Philips, należy opowiedzieć o swojej największej katastrofie związanej z prasowaniem, której moglibyście uniknąć, używając żelazka Philips PerfeCare.

Odpowiedź należy zamieścić w komentarzu pod tą notką. Komentarz może mieć formę:

tekstu (opisu, opowiadania, dowcipu etc.)
odsyłacza do wykonanej przez Was grafiki (zdjęcia, rysunku, komiksu etc.), czyli grafikę wrzucanie na ImageShack, Flickr, TinyPic lub gdziekolwiek indziej, a tu zamieszczacie tylko link. Najlepiej aktywny! Nad polem komentarza znajduje się odpowiednia instrukcja.

Dodatkowo pracę konkursową przesyłacie na jz@marchewkowa.pl. Pamiętajcie, to bardzo ważne!

Do kiedy trwa konkurs i kiedy zostaną ogłoszone wyniki?
Konkurs rozpoczyna się dzisiaj (31.10.2011) i trwa do dnia 13.11.2011, do godziny 23.59. Wyniki pojawią się na blogu do dnia 20.11.2011.

Kto oceni prace i przyzna nagrody?
Wraz z panem Marchewką wybierzemy trzy najciekawsze prace. Wyboru najciekawszej z najciekawszych dokona przedstawiciel firmy Philips.

A teraz najlepsze, czyli NAGRODY:

Nagrodą główną jest wypasione żelazko parowe Azur GC4870.

Pan Marchewka ufundował zaś dwie książkowe nagrody pocieszenia. Osoby, którym książki zostaną przyznane, będą miały możliwość wyboru spośród kilku tytułów.

Przed przystąpieniem do konkursu zapoznajcie się z pełnym regulaminem.

ŻYCZYMY POWODZENIA!

Tkanina grozy i nie mogę spać, bo mierzę nowe rękawiczki

2011-10-29T00:05:00.002+02:00

Ostatnio spotkało mnie zdarzenie iście traumatyczne. Jakiś czas temu bliska mi osoba poprosiła mnie o uszycie sukienki. Nie, to jeszcze nie ta trauma (choć to pierwsza rzecz, której nie szyję dla siebie, więc zrozumiałe jest, że mogłabym się czuć odrobinę nieswojo ;-])! Sukienka miała powstać z przepięknego, opalizującego szantungu jedwabno-wiskozowego. Tkanina podobała mi się tak bardzo, że zdążyłam pochwalić się nią na moim facebookowym fan page'u.
Wykrój przerysowałam z dokładnością co do milimetra. Wycięłam poszczególne elementy i przygotowałam się psychicznie do szycia. Na pierwszy ogień zawsze idzie próbka materiału. Tymczasem próbka tego szantungu przyprawiła mnie niemal o zawał. Tkanina w miejscu zszycia rwała się niczym papier! Nie pomogła zmiana igły ani ściegu. Nie pomogło podkładanie pasków papieru. Albo ten szantung przeleżał rok na słońcu, albo z odzieżowym to on niewiele miał wspólnego.

Spotkałyście/liście się się kiedyś z takimi tkaninami?

Na szczęście wczoraj, czyli w piątek, udało się zdobyć nowy, prawidłowo działający i równie piękny materiał. Odetchnęłam z ulgą.

Ale, ale... Ja tu o moich tkaninowych traumach, a prezentacji domagają się rękawiczki. Orydżinal wintydż, marzeń moich spełnienie! Jest to prezent od przemiłej i niezwykle uzdolnionej właścicielki sklepiku Moje Pokoje oraz tego niezwykłego bloga. Tylko rzućcie okiem na jej dzieła, a padniecie z zachwytu (w sklepiku i na jego fan page'u polecam przejrzenie lal wykonanych na życzenie).

[kliknij, aby powiększyć]

Pasują, jak na mnie szyte!

[kliknij, aby powiększyć]

Do rękawiczek dołączone były te śliczne pudrowe kolczyki:

[kliknij, aby powiększyć]

Rękawiczki i kolczyki: prezent od właścicielki sklepu Moje Pokoje
oraz tego pięknego bloga

PS Już w najbliższy poniedziałek na Leśno-Marchewkowej odbędzie się konkurs, w którym główną nagrodą będzie kosmiczna machina marki Philips (to w związku z prowadzonymi testami generatora pary PerfectCare). Dodatkowo pan Marchewka funduje książkowe nagrody pocieszenia. Osoby, którym książki zostaną przyznane, będą mogły wybrać spośród kilku tytułów. Stay tuned!

1,2,3... próba generatora pary PerfectCare firmy Philips

2011-10-23T21:16:00.013+02:00

Ostatnio marudziłam (czyli robiłam to, w czym zdobyłam mistrzostwo), że moje żelazko nieco nawala - miało problemy z temperaturą i niekontrolowanym wyciekiem płynów. Rozprasowywanie szwów stało się czynnością wielce czasochłonną i męczącą. I jak tu szyć? Wszak powszechnie wiadomo, że dobrze rozprasowany szew nie jest zły, nawet jeśli jest ociupinkę krzywy.

Z pomocą przyszedł mi przedstawiciel firmy Philips. I oto w moim domu pojawił się nowy, pachnący mandarynkami (uwielbiam mandarynkowy zapach nowego sprzętu!), cudownie fioletowy [!!!] generator pary PerfectCare, model GC 9240.

Ważące zaledwie 5 kg urządzenie składa się z generującej parę bazy oraz połączonego z nią grubym przewodem smukłego żelazka. Co ważne, przewód jest na tyle długi (175 cm), że baza może swobodnie stać na podłodze, a żelazko na desce do prasowania. W trakcie przenoszenia żelazko można zamontować na bazie za pomocą specjalnego uchwytu. Dzięki niemu mamy pewność, że nic nam się nie rozpadnie.

Połączenie statku kosmicznego i iMaka G3, prawda?

[kliknij, aby powiększyć]

Do prądu podłączamy wyłącznie bazę. W przeciwieństwie do klasycznych żelazek, nie ma konieczności wyciągania wtyczki z gniazdka po zakończeniu prasowania. Generator PerfectCare włącza i wyłącza się dużym, świecącym na niebiesko przyciskiem.

Przycisk włączania generatora, kontrolka poziomu wody i przycisk systemu odkamieniania.
W głębi widoczna duża kontrolka na żelazku.

[kliknij, aby powiększyć]

W wypadku tego urządzenia wody nie nalewamy do żelazka, a jedynie do bazy, a dokładnie do znajdującego się z przodu pojemnika (bardzo łatwo go wyciągnąć, a po uzupełnieniu płynów ponownie zamontować).

Włączony generator nagrzewa się przez 2 minuty (choć z moich obserwacji wynika, że czasem 3, a nawet i 4), szumiąc i dość głośno zasysając wodę. Zasysanie powtarza się w trakcie prasowania, w miarę ubytku zgromadzonej pary. Kiedy urządzenie jest gotowe do pracy, duża kontrolka na żelazku przestaje mrugać. Parę obsługujemy dwoma przyciskami. Ten na spodzie rączki uruchamia ciągły strumień pary (120 g/min), ten na rączce - ułatwiający rozprasowywanie trudnych zagnieceń wyrzut pary (260 g/min). I to naprawdę działa! Wszystkie zagniecenia znikają w oka mgnieniu, wystarczy jedno pociągnięcie, nawet w przypadku grubych tkanin wełnianych czy gabardyny. Para odświeża i dezynfekuje odzież. Przywróci życie zachomikowanemu na wiosnę i lato zimowemu płaszczowi.

Pewnie zapytacie, gdzie tu się ustawia temperaturę. Ano nigdzie! Generator pary PerfectCare nie posiada żadnych pokręteł umożliwiających ręczną regulację temperatury. Dzięki Inteligentnemu Procesorowi Kontroli, żelazko utrzymuje stałą temperaturę idealną dla każdej tkaniny, co w praktyce oznacza, że stopa nagrzewa się minimalnie, a cała robotę wykonuje para. Mimo braku jakichkolwiek ustawień, nie trzeba się obawiać przypalenia czy wyświecenia (minimalizuje te powstałe wcześniej) nawet najdelikatniejszego materiału (czy to naturalnego, czy syntetycznego), a żaden szew nie odbije się na prawej stronie.

Moherowy sweter prasowany na prawej stronie
(w czasie robienia zdjęć włączone żelazko cały czas stało na swetrze):

[kliknij, aby powiększyć]

Włoski nie uległy przypaleniu, a nawet zagnieceniu!

[kliknij, aby powiększyć]

Ten generator pary to ratunek dla zapominalskich. Włączone żelazko można pozostawić na tkaninie nawet na kilka minut i chałupa z dymem nie pójdzie.

Ale to nie wszystko! PerfectCare umożliwia prasowanie w pionie - na manekinie czy na wieszaku. Stopa Steam Glide z łatwością ślizga się po każdej tkaninie. A półtoralitrowy zbiornik na wodę wystarcza na 2 godziny ciągłego prasowania, czyli tydzień prasowałam bez dolewki. Sporym atutem jest przyjazny użytkownikowi system odkamieniania bazy oraz kontrolka przypominająca o konieczności dokonania tegoż zabiegu.

Aby potwierdzić opisane tu działanie urządzenia, przygotowałam krótki filmik. Zobaczycie na nim prasowanie oraz nieudaną próbę przypalenia kilku tkanin (od grubej bawełny po cieniutki jedwab).

muzyka: Bob Bradley, Tim Garland - "Driving School"

PerfectCare umożliwia naprawdę szybkie i łatwe prasowanie każdej tkaniny (oczywiście prócz tych, których w ogóle prasować się nie powinno) - jedno pociągnięcie i gotowe! Zadowolone będą z niego nie tylko osoby szyjące i kochające codzienne machanie żelazkiem. To urządzenie zmieni zdanie tych, którzy do prasowania podchodzą jak do jeża!

ZALETY

ładne wzornictwo, solidne wykonanie
lekki, mały i poręczny (jednak żelazko jest wystarczająco ciężkie, aby mogło dokładnie rozprasować każdą tkaninę)
brak pokręteł
możliwość prasowania wszystkich tkanin naraz, bez konieczności sortowania
możliwość prasowania w pionie i poziomie
dezynfekuje i odświeża
duuuży pojemnik na wodę
długie (175 cm każdy), solidne kable
przycisk włączania i wyłączania generatora (nie trzeba wyciągać wtyczki z gniazdka!)
system łatwego odkamieniania
prawidłowo przetłumaczona instrukcja obsługi

WADY

długi czas nagrzewania (dłuższy niż obiecane przez producenta 2 minuty), co szczególnie irytuje, jeśli żelazko musimy włączać co 10-15 minut.
głośny, ale nie jak młot pneumatyczny

Recenzję generatora Philips PerfectCare znajdziecie również na blogu Dzieciowo mi!.

Fly me to London

2011-10-17T00:37:00.006+02:00

Pamiętacie moje przeboje z butami, a właściwie z ich tęgością (wiecznie za dużą)?

Przez ostatnie dwa lata zdarzało mi się skorzystać z pomyłek producentów obuwia i kupić kilka par butów. Jedne ładniejsze, drugie brzydsze, ale większość nie do końca dobrana. Tu coś obciera, tam coś miażdży palce. W tej parze spada lewy but, a z tamtej zgubiłam prawy. No męczarnia! O zakupie butów w sklepie internetowym mogłam tylko pomarzyć. Bo jak tu nabyć coś, co i tak trzeba będzie odesłać?

Kiedy z ofertą barterową zgłosiła się do mnie przemiła pani, reprezentująca sklep Schaffashoes, od razu uczciwie przestrzegłam, że moimi stopami nie będzie tak łatwo. Zapewniono mnie jednak, że wymiana to żaden problem.
Z nieskrywaną obawą wpłynęłam na obuwnicze oceany i... daleko nie upłynęłam, bo mym oczom ukazały się buty Yarg firmy Fly London. I co się okazało? Dokonałam czynu niemożliwego - udało mi się dobrać buty na odległość. I to jakie! Nie dość, że wyjątkowo miękkie i dobrze wyprofilowane, to w dodatku odpowiednio wąskie. Radości nie ma końca. Już myślę nad zakupem butów tej firmy na lato!

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]
Fot.: pan Marchewka
✁
Buty: Fly London, model Yarg - dzięki uprzejmości Schaffashoes
Spódnica: uszyłam sobie z bawełnianego aksamitu (Burda 08/2010)
Top: Motivi
Kwiat: H&M
Sweter: H&M
Rękawiczki: Top Secret
Torba wiolonczela: Ochnik (prezent od pana Marchewki)
Żakiet: uszyłam sobie z wełny parzonej (Burda 10/2010)

Żeby nie było...

2011-10-08T00:02:00.004+02:00

... że pan Marchewka przejął bloga w samodzielne władanie, to jeszcze ja coś tu dodam.
To będą ostatnie letnie zdjęcia.
Przetrwałam lato! I to bez grama opalenizny na skórze. Brązowe nogi, ręce i twarz to największe koszmary mojego życia ;]. Filtrów wszelakich w moim domu pod dostatkiem. Jakiś czas temu pewien bardzo zrumieniony pan szyderczo skomentował moje blade kończyny. Cóż mogłam zrobić? Szczerze podziękowałam, dawno mi nikt takiego komplementu nie zapodał.

No ale wracając do końca ciepłych dni, w szafie czeka już na mnie moja ukochana mięsista okołopanterkowa spódnica z bawełnianego aksamitu. Marzyłam o jej założeniu przez kilka ostatnich miesięcy i w końcu się doczekałam. Chyba!

No to lecimy z tym różem!

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

✁

Czarno-biała sukienka: uszyłam sobie (tkanina: PIEGATEX)
Malinowy (taka żarówa tylko na zdjęciach wychodzi, w rzeczywistości kolor jest stonowany) sweter : Monnari
Malinowe buty: Tchibo
Ruda torebka: vintage
Perełki: KappAhl
A we włosach mam coś, co się zwie Bumpits: Allegro

Pan Marchewka przedstawia: Steve Jobs, 1955-2011

2011-10-06T23:30:00.004+02:00

W latach ‘90. ubiegłego wieku maszyny Apple podziwiałem z daleka. Dla biednego studenta komputery z nadgryzionym jabłuszkiem były nieziszczalnym marzeniem o krainie, gdzie nawet pecet może być ładny i mieć powodzenie wśród kobiet. Pozostawało lizanie lizaka przez szybę – na przykład witrynę nowo otwartego we Wrocławiu sklepu Apple (nie nazywało się to jeszcze nawet iSpot) na ulicy (o ironio!) Ruskiej – na którego otwarcie poszedłem... żeby sobie popatrzeć. Albo emocjonowanie się artykułami, wieszczącymi po raz kolejny upadek Apple (wówczas z okazji przejścia na procesory Intela).

Aż tu nagle nadszedł rok 2007 i wszystko się zmieniło. Jako że interesy szły dobrze, a zakup komputera mogłem sobie odliczyć od podatku, w ramach eksperymentu sprawiłem sobie Maka Mini... tak tylko, żeby spróbować.

Piszę te słowa na moim piątym Maku. W zasięgu ręki leży mój drugi iPhone. Dziś koło trzeciej w nocy polskiego czasu na tym samym ekranie przeczytałem – a jakże, korzystając z czytnika RSS zakupionego w applowskim App Storze – informację o śmierci Steve’a Jobsa.



A co mnie to obchodzi, powie ktoś z Was, używam Linuksa/Windows (niepotrzebne skreślić), telefon mam z Androidem... zabawki Apple są dobre dla hipsterów. Nic bardziej mylnego. Jeśli czytacie te słowa na komputerze z okienkowym interfejsem, jeśli do jego obsługi używacie myszki, jeśli korzystacie z tabletu lub telefonu z dotykowym ekranem... jeśli wreszcie zdarzyło się Wam wzruszyć na kreskówce Piksara... pomyślcie ciepło o facecie, któremu to zawdzięczacie. Bo nawet konkurencja Steve’a bez bodźca w postaci jego wynalazków (tak, jego wynalazków – Steve Jobs opatentował ich – sam lub ze współpracownikami – ponad 300!) dalej dreptałaby w miejscu – vide nokiowa stagnacja rynku telefonicznego przed pojawieniem się iPhone’a – iPhone’a, który – przypomnijmy – wynaleziono tylko przypadkiem podczas pracy nad iPadem!

W którymś z opublikowanych dziś nekrologów określono Stefana mianem współczesnego Edisona. Jako zagorzały wróg legendy edisonowskiej muszę zaprotestować – Steve Jobs to raczej współczesny Tesla.



Samsung, toczący obecnie podjazdową wojnę na patenty z Apple, podczas jednej ze spraw sądowych podważył oryginalność iPada, powołując się na... Odyseję kosmiczną 2001 Kubricka. Faktycznie, tablet z jabłkiem do złudzenia przypomina futurystyczne wówczas tablety, używane przez bohaterów filmu. Tyle że dostrzec w klasyku SF gotowy produkt to jedno, a ziścić futurystyczną wizję – coś całkiem innego.

Nie latamy dziś na księżyc Pan Amem, jak u Kubricka, nie mamy rakietowych plecaków ani samodopasowujących się ubrań, znanych z produkcji science fiction z lat mojej młodości. Jednak znane z Odysei kosmicznej czy Star Treka podręczne dotykowe wszystkopotrafiące komputery zagościły w naszej codzienności właśnie za sprawą El Jobso.

I za tę odrobinę przyszłości w mojej teraźniejszości zawsze będę Steve’owi wdzięczny.

(by pan Marchewka)

Kropka w kropkę (uwaga, spoiler serialowy!)

2011-10-05T12:24:00.005+02:00

Pogoda nadal twierdzi, że mamy środek lata. O jesieni przypominają mi tylko bardziej zaśnieżone zdjęcia (za krótkie te dni!) i rozpoczynające się nowe serie naszych ulubionych seriali.

"House", seria 8 - "Gdy wróciłem pod celę/ I wiadro połknąłem,/ Z wizją wyjścia na wolność właśnie kładłem się spać./ Przyszedł klawisz i mówi/ Że jutro wychodzę/ Bo ktoś kaucję zapłacił/ I nie muszę się bać".
"Dexter", seria 6 - tym razem Dexter kontra admirał Adama i syn Toma Hanksa.
"Fringe", seria 4 - czyli wszyscy czekamy na powrót Petera.
"The Big Bang Theory", seria 5 - zawsze powalająco śmieszny. W pierwszym odcinku Amy rządzi!
"Misfits", seria 3 (rozpocznie się 11 listopada) - czyli "Heroes" w wersji brytyjskiej. Prawdziwy hicior!
"New Girl", seria 1 - czyli siostra Bones w retro ubrankach + trzech kolesi.
"Homeland" seria 1 - czyli główny bohater serialu "Life" w roli potencjalnego czarnego charakteru + Claire Danes + Inigo Montoya + mąż głównej bohaterki "Mercy" + Anna z "V".
"Terra Nova", seria 1 - na pierwszy rzut oka połączenie dystopii jak z “Fortecy” z Christopherem Lambertem z dinozaurami, ale nie takimi z jakiegoś parku, tylko niczym z “Najdłuższej podróży” Rosińskiego. Czyli zapowiada się prawdziwa uczta dla miłośników lat ‘80 minionego wieku. To pisałem ja, pan Marchewka, dlatego takie długie i o starociach.
"Dark Matters", seria 1 - czyli Walter z "Fringe'a" w roli narratora historii prawdziwych, acz niewiarygodnych

Czy ja mogę tak ubrana chodzić do grudnia?

[kliknij, aby powiększyć]
Fot: pan Samowyzwalacz, bo pan Marchewka ostro pracuje

✁
Sukienka z bawełny w grochy: uszyłam sobie, Szycie krok po kroku wiosna/lato 2009
Moherowy sweter i gumowy pasek: H&M
Buty: Tchibo
Torebka: prezent od przyjaciółki, którą namówiłam na szafiarstwo
Perełki (moja nowa miłość): KappAhl
Petticoat: Allegro

Po ostatniej notce kilka osób pytało mnie o działanie i skuteczność kosmetyków z Nivea Pure Effect.
Do wszystkich trzech produktów podeszłam z wielką niepewnością (zwykle w roli peelingu stosuję zaparzoną kawę, maseczkę robię ze zwykłego modu, a w roli kremu występuje oliwka). Niepotrzebnie! Mimo że seria przeznaczona jest do cery młodej z problemami trądzikowymi i niedoskonałościami (miło jest się dowiedzieć, że człowiek nadal wygląda tak, jakby musiał używać preparatów zwalczających trądzik :]), na mojej suchej i skłonnej alergii skórze spisują się zaskakująco dobrze!

Ale do rzeczy. Żele nie tylko przyjemnie pachną (zapach jest delikatny, nie pozostaje długo na skórze) i dobrze się rozprowadzają, ale, co ważniejsze, delikatnie oczyszczają, nie powodując nawet najmniejszego uczucia ściągnięcia oraz podrażnień.
All-in-1 zawiera maleńkie peelingujące drobinki i może być również stosowany jako maska. Tej opcji jednak nie wypróbowałam.
Thermo przy zetknięciu z wilgotną skórą wydziela przyjemne ciepełko. Niestety, trwa ono zbyt krótko - ułamki sekundy. Czy da się je jakoś przedłużyć?

Po obu preparatach moja skóra była przyjemnie gładka, a po zastosowaniu kremu Anti-Spot pozostawała taka cały dzień. Producent obiecuje lekką i beztłuszczową konsystencję. I faktycznie tak jest - krem wchłania się błyskawicznie, nie pozostawiając lepkiej warstwy. I tego najbardziej się obawiałam! Takie właściwości zwykle oznaczały przesuszenie i podrażnienie. Jednak w tym przypadku preparat nawilża bardzo skutecznie i długotrwale, mimo że w składzie występuje Methylpropional oraz Alcohol Denat. (znane z właściwości wysuszających i podrażniających). Zapach, podobnie, jak w przypadku żeli, jest delikatny i ulotny.

Podsumowując, cała seria Pure Effect spisuje się wyśmienicie nawet na skórze bardzo suchej. Preparaty wyjątkowo dobrze wygładzają i nawilżają naskórek. Żele to również bardzo dobre produkty do demakijażu, a krem stanowi idealną bazę pod podkład. Wielki plus za wysoką pozycję Magnolia Officinalis Bark Extract w składzie (we wszystkich trzech produktach).

[kliknij, aby powiększyć]

✁
Kosmetyki Nivea Pure Effect:
ALL-IN-1, żel-peeling-maska
THERMO, rozgrzewający żel głęboko oczyszczający
ANTI-SPOT, krem przeciw niedoskonałościom na dzień

Przedjesienne zaksiążczenie i zwierzęta laboratoryjne

2011-09-26T00:16:00.001+02:00

Pan Marchewka:
Za oknem, trochę wbrew kalendarzowi, jeszcze letnio. I tak też niejesiennie było podczas pstrykania zdjęć, do których zamieszczenia zmusiła mnie Marchewkowa. Jednak w tak zwanym międzyczasie, przed opublikowaniem tej notki, było kilka dni takich, że bez ciepłego polara w zanadrzu nie sposób było ruszyć się z domu. Niedługo zaś trzeba będzie się z polarami, skórami, swetrami zaprzyjaźnić na dobre.

Dni zaczęły się już robić krótsze... jeszcze trochę, a z pracy będę wracać po zmroku. Wówczas na zimnym przystanku rozgrzewać mnie będzie myśl o ciepłym domowym zaciszu i dobrej lekturze w żółtawym świetle lampy.

No i dzisiaj mamy strój letni, ale tematykę T-shirta książkową, w sam raz na długie jesienne i zimowe wieczory.

Od książek i od kawy (kolejna dobra rzecz na zimne dni) jestem przyjemnie uzależniony. O ile ten drugi nałóg ma dopiero jakieś 10 lat, o tyle ten pierwszy jest nieco tylko młodszy ode mnie – od kiedy nauczyłem się czytać, podkradając dziadkowi gazety w wieku lat pięciu, pochłaniam lektury żarłocznie. Z czasem tylko przerzuciłem się z papieru na e-papier. Teraz szeleszczę tylko tymi tomami, których nie sposób dostać w formie elektronicznej (większość literatury nieanglojęzycznej, ostatnio na przykład druga część jęczmykowego “Nowego średniowiecza”) i tymi, których piękno papieru wymaga (ostatnio 8. tom łysiakowego “Malarstwa białego człowieka”).

Na co dzień jest jednak Kindle. Temat na odrębną notkę. Dość wspomnieć, że noszenie przy sobie całej biblioteki jest niesamowite. Codzienna lektura po drodze autobusem do pracy nabrała nowych barw dzięki temu szaremu ekranowi. Na nowo odkryłem też, że potrafię i lubię czytać kilka książek naraz.

Koszulka, w której mnie ujęła Marchewkowa przedstawia lektur więcej niż kilka. Tak mi się kojarzy z moją książkową pasją, że nie mogłem jej sobie odmówić – choć rozsądnie odczekałem na przecenę w Threadless. Kto zgadnie, jakie książki przedstawia?

A poza książkami mamy kosmetyki Nivea testowane na Marchewkowej... i na mnie cokolwiek też, ponieważ moja luba uznała, że trzeba zbadać ich wpływ także na moją starczą skórę. Oddajmy zatem głos gospodyni bloga...

[kliknij, aby powiększyć]

Marchewkowa:
Skoro pan Marchewka może się pochwalić nową koszulką, to ja się chwalę zawartością przesyłki, która dotarła do mnie (choć z ledwością, bo kurier bardzo się starał, żebym jej nie otrzymała - ja to mam jednak szczęście do nietypowych form dostarczania paczek) w zeszły czwartek.
Oto kilka kosmetyków Nivea (seria Pure Effect, pomadki Vitamin Shake i SOS Lip Repair), które mają zostać poddane testom na mojej skórze. Ale, ale... Wszystkie tubki i pojemniczki zapakowane były w spory perłowy kuferek, który wprost urzekł mnie swym kształtem. Takiego w swojej kolekcji jeszcze nie miałam!

[kliknij, aby powiększyć]

Koszulka pana Marchewki: Threadless

PS Dziś ruszamy na czterodniową wycieczkę w góry. Na wszystkie komentarze odpowiemy po powrocie. Pozdrawiamy!

Pooojechałam...

2011-09-19T00:04:00.005+02:00

Zdjęcia coraz bardziej zaśnieżone, znaczy się, że idzie jesień.

Ale nie ma co narzekać (choć ostatnio w marudzeniu i narzekaniu zdobyłam mistrzostwo), bo właśnie powróciłam z krótkich wakacji w Warszawie. 7 dni eksplorowałam najciekawsze zakątki naszej stolicy i choć nogi mi odpadały, taką wyprawę urządzałabym co miesiąc. Szczególnie, że Centrum Nauki Kopernik i przyległe Planetarium wołają mnie nieustannie, a jeżdżące co kilka minut autobusy komunikacji miejskiej sprawiają, że łezka się w oku mym kręci. Żeby tak było we Wrocławiu!

W eksploracjach tych towarzyszył mi niedawno uszyty żakardowy kostium w stylu lat sześćdziesiątych (pan Marchewka podpowiada, że on też towarzyszył), do którego od dnia skrojenia tkaniny poszukiwałam turkusowego dodatku. W końcu stanęło na turkmenitowych kolczykach (na zdjęciach praktycznie niewidocznych) i uszytej na poczekaniu batystowej apaszko-opasce.

Całość wygląda tak o:

Fot.: Pan Marchewka
[kliknij, aby powiększyć]

Fot.: Pan Marchewka
[kliknij, aby powiększyć]

W notce udział wzięły:
Kostium w stylu lat 60 (tu w trakcie szycia) i apaszka: uszyłam sobie
Wykrój spódnicy i żakietu: Burda 3/2010
Tkanina (wiskozowy żakard i cienka biała bawełna): PIEGATEX
Kolczyki: prezent od rodziców
Buty: lumpeks

Lato z odzysku

2011-09-05T00:00:00.006+02:00

Żeby nie było, że na Marchewce to już same placeholdery się pojawiają, dziś pojawię się ja.

Czy ja mogę prosić o takie upalne dni i ciepłe wieczory (których w lipcu i sierpniu było jak na lekarstwo) do końca września? Ja to bym jeszcze ponosiła żakardowy kostium, który właśnie skończył się produkować. Chociaż sporą konkurencję robią mu modele, które podpatrzyłam w najnowszej kolekcji Leny Hoschek (ta dziewczyna to ma pomysły!). Coś mi się wydaje, że piękny aksamit w kolorze błota zamieni się nie w sukienkę, a w kostium z peleryną.

Spódnicę z żakardowego kompletu widzicie poniżej. Prosta, wygodna i świetnie pasująca do bluzek w stylu lat 60-tych, takich jak na zdjęciu. Tę dostałam w prezencie. Zapinana jest na plecach na wielkie, czarne guziki, które na początku nieco mnie zmyliły. Dobrze myślicie, ubrałam ją tył na przód! ;]

Tu bluzka już w prawidłowym nałożeniu:

[Kliknij, aby powiększyć wybrane zdjęcie]

W notce udział wzięły:
Spódnica wyjęta wprost spod igły: uszyłam sobie z Burdy 3/2010 (model 105 A)
Tkanina: PIEGATEX
Bluzka zapinana na plecach: prezent od Adchen (a tu jej drugi blog)
Niezniszczalne buty: Ryłko
Torebka: Giudi (sh on-line)
Kolczyki: Kapp-Ahl

Lansik:

1 września ukazał się pierwszy numer wrocławskiego magazynu Wow! A w nim, między innymi, artykuł na temat ponadczasowej odzieży i dodatków. O zdanie na ich temat zapytano ekspertów, czyli miejscowe szafiarki, w tym mnie. Poniżej znajdziecie zdjęcia magazynu oraz moją "wielce rozbudowaną" wypowiedź z błędem w druku:

(Kliknij wybraną miniaturę, aby ją powiększyć]

Żyję i szyję! (Szycioholizm zaawansowany)

2011-09-03T15:25:00.004+02:00

Wiem, wiem, zaniedbałam Leśno-Marchewkową, ale mam na to dobre wytłumaczenie.

Po ostatniej notce, czyli tej, odezwała się do mnie autorka bloga Roccka tworzy z ofertą wprost nie do odrzucenia. Roccka chciała się pozbyć piętnastokilogramowego stosu Burd (głównie z lat 2003-2006), który zalegał w jej domu. A że u mnie miejsce na ten stos się znalazło, a wręcz na niego czekało - chętnie je przygarnęłam!
No i zanurkowałam w przepięknych wykrojach, których w obecnych wydaniach tego magazynu jakoś brak. Pochłonęły mnie do tego stopnia, że wczoraj przekładałam je do 3 w nocy ;]. I gdzie tu znaleźć czas na blogowanie?

Spójrzcie na wybrane modele:

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

Dla ciekawskich:

[kliknij wybraną miniaturę, aby ją powiększyć]

Burdy, które wzięły udział w notce:
2/2005 (zdjęcie nr 2 oraz miniatura nr 5 i 6)
3/2006 (miniatura nr 1 i nr 2)
7/2004 (miniatura nr 3)
4/2004 (miniatura nr 4 oraz marynarska sukienka ze zdjęcia nr 1)
3/2006 (miniatura nr 1 i nr 2)

PS Chyba czas zapisać się do Klubu Anonimowych Szycioholików!

For ever young

2011-08-23T00:37:00.001+02:00

Cały weekend przepracowałam fizycznie. W nagrodę dziś nabiłam sobie guza wielkości śliwki i poczułam się jak w pierwszej klasie podstawówki, kiedy to guzy były na porządku dziennym. A potem stłukłam ulubioną szklankę pana Marchewki. Prawda, że fajnie? ;]
Ale ten dzień nie był taki zły. W końcu dotarła do mnie wyszperana na Allegro Burda z marca 1998 roku (niestety, wydawca Burdy nie ma w swoim archiwum tak odległych numerów), na którą polowałam przez kilka ostatnich miesięcy. Numer ten obfituje w modele rodem z zakończonego pół roku temu serialu "Big Love", ale kupiłam go dla jednej sukienki - nieco zmodyfikowanego przedruku wykroju z roku 1967. Pięknie wyprofilowany dekolt i szarfa pod biustem mówią same za siebie - "Chcesz mnie, chcesz!".

[kliknij, aby powiększyć]

Żeby nie było, że tworzę notkę, coby się gazetą pochwalić, prezentuję szyjący się właśnie komplet. On również bazuje na tym, co się w siódmej dekadzie ubiegłego wieku nosiło.
Widoczny na zdjęciach zestaw składa się z modeli 102 i 105 A, opublikowanych w Burdzie 3/2010. Do spódnicy wprowadziłam kilka niewielkich zmian - między innymi widoczną na zdjęciu kontrafałdę, która zastępuje klasyczny rozporek. Bez niej podróż pojazdami wrocławskiego MPK stałaby pod znakiem zapytania ;]. Żakiet to jeszcze próbka, z którego jutro powstanie wersja właściwa.

[kliknij, aby powiększyć]

Komplet (spódnica + żakiet): Burda 3/2010, model 105 A i 102
Tkaniny: żakard i bawełniana podszewka od PIEGATEX-u

(Re)Konstrukcja, część trzecia

2011-08-15T03:52:00.005+02:00

Napisałabym tu o czymś ciekawym, ale ostatnio nic takiego nie miało miejsca. No, może poza małym atakiem szału spowodowanym piękną i drogą tkaniną w kolorowe kwiaty, która po zszyciu rozeszła się na szwach. Na moje nieszczęście z tego materiału miała powstać sukienka wiązana na ramionach, której wykrój przygotowałam, posługując się niedawno zakupionymi krzywikami. Musi poczekać, aż trafię na odpowiednia bawełnę, koniecznie w odcieniach różu i fioletu (kupione wcześniej dodatki - lamówka i zamek - nie mogą się przecież zmarnować!). A tymczasem ruszyłam z produkcją wiosenno-jesiennego kompletu z żakardu.

No dobra, żeby nie przeciągać - długo wyczekiwana prezentacja zrekonstruowanej sukienki. Zdjęcia miały wyjść ładne, ale tydzień przeziębienia dał mi się we znaki i wyszedł klops w sosie własnym (swoją drogą ostatnio odkryłam, że Ikea ma całkiem smaczne mrożone klopsiki!). Z trzystu wykonanych przez pana Marchewkę zdjęć z ledwością wybrałam te trzy ;].

No to patrzcie, ale się nie wpatrujcie:

I bez paska:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Fot: pan Marchewka

W notce udział wzięły:

Sukienka w czarno-białe kwiaty: uszyłam sobie z tkaniny od PIEGATEX-u
Buty: lumpex
Pasek: H&M
Kwiat: H&M
Kolczyki perełki: KappAhl Vintage Stories 2010
Halka: Studio2Deko

(Re)Konstrukcja, część druga (i nie ostatnia)

2011-08-08T17:42:00.004+02:00

No to skończona! Właściwie to już od kilka dni zdobi moją szafę, oczekując na dzień, kiedy będę ją mogła przetestować w warunkach polowych.

A teraz kilka nudnych informacji na temat szycia (pan Marchewka kazał mi to dopisać, bo prawie zasnął przy czytaniu tego wpisu ;]) .
Zgodnie z moimi zamierzeniami prawy bok sukienki jest czarny. Czarne ramiączko przechodzi w czarny bok gorsetu, a ten w czarną plamę na spódnicy, czyli godziny spędzone nad układem wykroju opłaciły się.
Tak, jak wspominałam w poprzedniej notce dotyczącej rekonstrukcji, góra sukienki oparta jest na gorsecie, będącym częścią sukni ślubnej - model 117 z Burdy 3/2010. Wykrój ten sprawdził się idealnie, gdyż z założenia obcisły i usztywniany gorset pozbawiony jest nadmiernego luzu (zaledwie dwa dodatkowe centymetry w talii), który w tym typie sukienki byłby niewskazany.

Tak sukienka wygląda na zewnątrz (gumowy pasek z H&M w końcu się przydał!) i wewnątrz:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]
zdjęcie sukienki bez paska

Do wykończenia sukienki użyłam dwóch satynowych lamówek. Zgodnie ze zdjęciem oryginału, czarną obszyłam dół sukienki. Dodatkowo na lewej stronie, w miejscu połączenia końców, lamówka przechodzi w niewielką płaską kokardkę. Natomiast biała lamówka posłużyła mi do wykończenia nie tylko brzegu odszycia, ale i zapasu szwu przy talii. Tu również planuję doszyć coś takiego, co ułatwia zamykanie zamka i utrzymanie talii we właściwym miejscu. Niech no tylko dorwę rypsową taśmę!

Jeśli jeszcze nie zasnęliście, to spójrzcie na znajdujące się poniżej zdjęcia detali.

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Tkanina: PIEGATEX (a tu znajdziecie blog PIEGATEX-u)
Pasek: H&M
Halka: prezent od Studio2Deko
Góra sukienki oparta na gorsecie z Burdy 3/2010, model 117

Chwilowo zaspokoiłam nadmierny perfekcjonizm!

2011-07-31T14:34:00.002+02:00

Tuż przed weekendem dotarły do mnie przyrządy krawieckie, które jakiś czas temu zamówiłam w sklepie firmy specjalizującej się w produkcji wyposażenia szkolnego - drewniane, pachnące świeżością, a do tego pokryte jeszcze pyłem pozostałym po szlifowaniu (jakby na poczekaniu mi je zrobili!) krzywiki oraz cyrkiel.
Takiego sprzętu poszukiwałam od dawna. Bo jak tu modyfikować czy tworzyć własne wykroje bez porządnie wyprofilowanego krzywika? I jak tu kroić spódnice z koła, polegając jedynie na centymetrze krawieckim? Zawsze wychodziło krzywo. Po odpakowaniu metrowego pudła zrobiło mi się lżej na sercu, bo w końcu będzie prosto! Mój nadmierny perfekcjonizm został chwilowo zaspokojony ;].

Zarówno krzywiki, jak i cyrkiel charakteryzują się solidnym wykonaniem - w końcu to sprzęt szkolny, który musi przetrwać wszystko - oraz niezwykle przystępną ceną.
A wyglądają tak:

Już bez pyłu

[kliknij, aby powiększyć wybrane zdjęcie]

Krzywiki oraz cyrkiel: PRO-CEZAS
(firma ma w swojej krawieckiej ofercie również liniały, przymiary, kątomierze oraz trójkąty)

Post Summer

2011-07-29T23:04:00.003+02:00

Od czwartku mam nową, sierpniową (co oznacza, że już jesienną!) Burdę. Po problemach z zakupem jej w kioskach i salonach eMPiK-u, zamówiłam prenumeratę. (Kto by pomyślał, że cały Wrocław szyje i ostatnie numery znikały już pierwszego dnia)! A w tym numerze po raz kolejny spełniono moje marzenie: mogę wybierać z 10 przepięknych wykrojów w stylu lat pięćdziesiątych. Jeszcze nie wykończyłam czarno-białej sukienki (pozostało mi obszycie czarną lamówką dołu spódnicy), a już zastanawiam się, za który model zabrać się po weekendzie, szczególnie, że deszcz, wiatr i niska temperatura zachęcają do szycia cieplejszych rzeczy. Tu przejrzycie wszystkie modele z tego wydania.

Poniżej zdjęcia z czasów, kiedy było jeszcze w miarę ciepło, czyli z wczoraj ;].
Dzianinową bluzkę w kwiaty kupiłam w dawno nieodwiedzanym lumpeksie. (W ogóle dawno w żadnym lumpeksie nie byłam, gotowe ubrania już tak nie cieszą). Kosztowała 2 zł. Urzekły mnie w niej nie tylko kwiaty, ale i głęboki dekolt. Taki sam jest na plecach! Co ciekawsze, cały przód wyszyty był różnokolorowymi koralikami i cekinami, jednak zbyt ciężkimi, aby bluzka ładnie układała się na sylwetce. Po ich odpruciu zyskałam miseczkę paciorków, które z pewnością zostaną wykorzystane.

Fot.: Pan Marchewka
A tak kwiaty wyglądają z bliska:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Dzianinowa bluzka w kwiaty: lumpeks
Buty: lumpeks
Spódnica: Allegro
Pasek: H&M
Kocie okulary: Restyle
Tiulowa halka, której nie widać: Studio2Deko

PS Od środy nie zajmuję się już administracją oraz sprawami technicznymi Polskich szaf. Moje obowiązki przejęła właścicielka bloga Gryziolki. To ona będzie Wam teraz pomagała w rozwiązywaniu problemów związanych z listą :).

(Re)Konstrukcja

2011-07-23T16:08:00.005+02:00

Jedną z tkanin, które znalazła się w przesyłce od firmy PIEGATEX, była delikatnie elastyczna bawełna z domieszką elastanu. Kiedy tylko ujrzałam ten przepiękny czarno-biały materiał pokryty kwiatami, od razu wiedziałam, że powstanie z niego sukienka z dołem opartym na kole. Długo nie mogłam jednak zdecydować, jak będzie wyglądała góra.

Na szczęście z pomocą przyszło mi Etsy i kolekcja sukien pochodzących z lat pięćdziesiątych XX wieku. Wśród nich odnalazłam tę (Dziękuję Oli z forum Szyjemy po godzinach za pomoc w wykryciu sprzedawcy!) i od razu wiedziałam, że podejmę się jej rekonstrukcji.

Gorsetowa część widocznej na zdjęciu sukienki częściowo oparta jest na wykroju sukni ślubnej z Burdy 3/2010 (jest to model o numerze 117). Dół to najzwyklejsze półkole, a ramiączka - zaprasowane w zakładki prostokąty. Choć konstrukcja jest niezwykle prosta, ułożenie każdego z elementów na tkaninie wymagało przemyślenia, tak aby kwiaty i kolory odpowiednio łączyły się na szwach. Jak możecie zauważyć, poszczególne części wykroju nie są jeszcze zszyte, ale mam nadzieję, że po ich połączeniu prawa strona sukienki będzie w większości czarna.
Coś tam już na zdjęciach widać:

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Bawełna z dodatkiem elastanu: PIEGATEX

Wykrój: gorset z Burdy 3/2010, model 117 (suknia ślubna)

Żar tropików

2011-07-13T23:37:00.003+02:00

Upał.

Upał, jak to we Wrocławiu, ofiara gigantomanii, więc największy w Polsce.

Upał, jak to w najgorętszej (metro)polii w Polsce taki, że człowiek by wlazł do lodówki.

Upał można przeczekiwać, nerwowo zerkając na aplikację z prognozą pogody. Będzie ta ulewa o 22:00 czy odwołają?

Upałowi można się poddać i zdychać w domu, licząc na miłosierdzie opuszczonych rolet i furczącego wentylatora.

Upałowi można też stawić czoła.

Wbrew upałowi można wybrać się do ulubionej księgarni, by zdążyć przed jej zamknięciem na czas remontu biblioteki i ślinić się na przywodzące na myśl lata młodości dwa pierwsze tomy Rakietowych szlaków.

Wbrew upałowi można wybrać się na przejażdżkę rowerową, by po raz kolejny odkryć, że rodzimej produkcji beach cruiser (w tym przypadku chyba bitch cruiser) zepsuł się złośliwie i trzeba go w kolejny upalny dzień rano zawlec do warsztatu.

Wbrew upałowi można wreszcie ubrać się niczym średniostateczna para z amerykańskiego południa sprzed lat ochdziestu i wybrać na przechadzkę połączoną z sesją fotograficzną. I to właśnie zrobiliśmy w zeszły weekend. Radziliśmy sobie dzielnie na polnych wrocławskich drogach i we wrocławskich dżunglochaszczach, do czasu aż Marchewkową pogoniły złośliwe trzmielozaury czy jakieś inne agresywne zwierzęta.

Mój strój właściwie nie odbiegał od tego, co noszę codziennie do pracy – tylko zwyczajowego t-shirta na prośbę Marchewkowej zastąpiła odświętniejsza koszula cejrowska, zaś plecak z laptopem - torba kurierska w ulubionym pomarańczu.

Najważniejszym jednak elementem jest słomkowy kapelusz. Marzyłem o takim od dawna, ale wszystkie wyszukiwane przeze mnie modele nie zyskiwały marchewkowej aprobaty. Kiedy więc znaleziony na przedleciu egzemplarz został przez nią zatwierdzony na odległość zdjęciomailowo, nie wahałem się ani chwili. Co ciekawe, zacne to nakrycie łba wzbudza niezrozumiałe dla mnie zainteresowanie przechodniów, jakoś nie podzielających mych tęsknot za bagnami Luizjany.

A co do Marchewkowej, to upał rozleniwił ją do tego stopnia, że podkłada... eee... rysuje tylko świnie na Blipie, opis stroju ograniczyła zaś do podpisu pod zdjęciem (no dobra, podpowiada mi tu, że chora też jest... wymówki! ;]). No cóż, musi Wam wystarczyć jej oszałamiający loczek w nowym kolorze - na popisy literackie poczekacie do kolejnej notki...

To pisałem ja, pan Marchewka.

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Sukienka: vintage (kupiona w komplecie z bolerkiem na Allegro, a mogliście ją zobaczyć tu) - zwężona
Buty: Deichmann, kolekcja dla starszych pań Medicus
Kosz: ma już kilka ładnych lat, mama się ze mną podzieliła
Pasek: H&M

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Koszula w egzotyczny wzór: Kolekcja Wojciecha Cejrowskiego
Spodnie: H&M
Klapki: Lidl
Torba: HO:LO
Słomkowy kapelusz: New Yorker

Zwijam się

2011-07-10T13:32:00.002+02:00

Wróciłam!

W trakcie mojej nieobecności pan Marchewka nie próżnował. Wyposażył nasze marchewkowe mieszkanie w piękne, białe listwy przypodłogowe. W końcu nie będę musiała zamalowywać i ukrywać na zdjęciach dziur w ścianach.

Dziś strój przedwczorajszy. Jego najważniejszym elementem była spódnica z koła (tkanina pokryta jest złotymi kropeczkami, jednak na zdjęciu nie chciały się ujawnić), która wchodziła w skład mojego stroju "galowego" z obrony pracy magisterskiej. Strój ten wyglądał właściwie bardzo podobnie, choć bluzkę z łódkowym dekoltem zastąpił czarny golf z krótkim rękawem, który lekko mnie przydusił, toteż cała rozmowa z komisją rozpoczęła się i skończyła na "Eee, chyba nic nie pamiętam" ;-].

Jak zapewne zauważyliście, z mojej grzywki à la Bettie Page nie pozostało za wiele. Włosy mam już tak długie, że mogę je swobodnie w zwinąć w rulonik wsteczny (ang. backward fringe roll). I ostatnio często to robię! Fryzura wzbudza spore zainteresowanie, już mnie nawet wypytywano, jak to się skręca.

[kliknij wybrane zdjęcie, aby je powiększyć]

Spódnica z koła: Promod
Bluzka z łódkowym dekoltem: Greenpoint
Buty: Medicus - Deichmann
Torebka: Alibaba.pl
Kwiat: Vintage Stories 2009 - KappAhl
Pasek: H&M

Wakacje, wyjeżdzanie na, czyli The Muffin Show

2011-07-02T00:00:00.002+02:00

Nie ma mnie! To znaczy jestem, ale nie tam, gdzie zawsze, czyli z dala od maszyny i szycia. Spędzam kilkudniowe wakacje u rodziców i w ramach tego spędzania dokonuję eksperymentów kulinarnych.
Pogoda całkiem nieletnia sprawiła, że miałyśmy z mamą ogromną chęć na coś słodkiego. Wybór padł na muffiny z borówką amerykańską i chrupiącym wierzchem!

Oto i one. A jak je przyrządzić? Prosty i szybki przepis znajdziecie poniżej.

[kliknij, aby powiększyć]

PRZEPIS NA MUFFINY Z BORÓWKĄ AMERYKAŃSKĄ (WYSOKĄ)

Składniki (na 8 sztuk)

140 gramów borówek (z braku laku dobre jagody/porzeczki/żurawina/rodzynki)
110 gramów mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
85 gramów cukru pudru
1 jajko
85 ml mleka
50 gramów roztopionego masła
skórka z 1/4 cytryny
2 krople olejku waniliowego/wanilinowego
szczypta soli
cukier do posypania

[kliknij, aby powiększyć]

Przygotowanie

1. Przesianą mąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia, szczyptą soli oraz cukrem.

2. Dodać całe jajko, mleko, roztopione i schłodzone masło, skórkę z cytryny oraz olejek waniliowy. Dokładnie wymieszać (można mikserem).

3. Przełożyć ciasto do foremek (foremki wysmarować tłuszczem, jeśli to konieczne) do 2/3 ich wysokości.

4. Dodać jagody, posypać cukrem kryształem (po upieczeniu babeczek cukier sprawia, że wierzch jest bardzo chrupiący) i piec 25 minut w temperaturze 190°C (bez termoobiegu).

SMACZNEGO!

Zielony słowik szary

2011-06-24T01:59:00.003+02:00

Czy wiecie, że kiedyś słowik szary, który jest rudawo-brązowy, był zwany zielonym? Pan Marchewka wynalazł dziś ciekawy artykuł (artykuł w języku angielskim) na temat zmiany nazewnictwa, a może nawet postrzegania kolorów. To starożytni Grecy rudawo-brązowe upierzenie ptaszka nazywali zielonym. Zielony był również miód, morza miały kolor wina, a niebo wpadało w brąz. Niebieski w ogóle nie istniał jako odrębny kolor, był jedynie odcieniem zieleni!

A jeśli już mowa o kolorach, to czy pamiętacie beżową (a może zieloną?) sukienkę z merceryzowanej bawełny? Pojawiła się tu, tu i tu. Po publikacji tych notek odezwał się do mnie z propozycją współpracy przemiły przedstawiciel firmy PIEGATEX - to na aukcjach tej firmy nabyłam tę przepiękną tkaninę. Jako że jego ofertę przyjęłam z wielką radością, przedwczoraj dotarła do mnie paczka, a właściwie paka, której zawartość przyprawiła mnie o krawiecki zawrót głowy.

Dziś prezentuję Wam dwie z tkanin, które znalazły się w przesyłce:

Beżowo-złoty żakard, z którego powstanie widoczny na zdjęciu komplet (Burda 3/2010).
Może pokuszę się o wyszycie turkusowych kwiatów!

Biało-czarna bawełna na letnią sukienkę ze spódnicą z 3/4 koła.

[kliknij, aby powiększyć]

...oraz próbki (wybrane spośród przesłanych) tkanin sprzedawanych przez PIEGATEX:

[kliknij, aby powiększyć]

✄

W zdjęciach udział wzięły:

Tkaniny i próbki: prezent od PIEGATEX-u
(tu znajdziecie aukcje tkanin, również tych z moich zdjęć)
oraz
Burda 3/2010

Czasami człowiek musi, inaczej się udusi...

2011-06-22T12:07:00.006+02:00

Nie pośpiewać, a odpocząć od nadmiaru szycia.

Dwa tygodnie temu zasiadłam do spódnicy z lnopodobnej mieszanki bawełny i poliestru. Niestety, prace posuwają się w ślimaczym tempie. A to materiał za rzadko tkany, rozchodzi się i szwy wymagają podklejenia taśmą flizelinową wzmacniającą. A to się marszczy. A to nie mam pomysłu na pasek. I tak dziennie przeszywam 10 cm tkaniny. Na więcej nie mam siły ;].

Ale, ale... Wolny chwile poświęcam na przeglądanie, sortowanie i przygotowywanie kolejnych wykrojów. Te, które znajdują się na zdjęciach, kupiłam na Allegro dość dawno, bo jesienią zeszłego roku.
Są to oryginalne amerykańskie wykroje pochodzące z lat pięćdziesiątych. Inaczej niż ma to miejsce w przypadku współczesnych przedruków, w jednej kopercie znajduje się tylko jeden rozmiar danego modelu, co sprawia, że większość z nich będę musiała przerobić. Moim wymiarom odpowiada tylko zestaw zawierający sukienkę z bolerkiem (McCall's 4666 - pierwszy od lewej).
Jak widać, koperty są dość mocno podniszczone, jednak ich zawartość - same wykroje oraz instrukcje (te są niezwykle dokładne i szczegółowo opisują każdy kolejny krok szycia) - pozostały niemal nietknięte, mimo słusznego wieku.

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć miniaturę]

Wykroje na dużym zdjęciu (od lewej):
McCall's 4666 :sukienka + bolerko
Vogue 931: sukienka + płaszcz
McCall's 4013: sukienka
Simplicity 4414: spódnica

Jestem z miasta...

2011-06-18T22:29:00.002+02:00

... co oczywiście widać po tle poniższych zdjęć, prawda?
To ta część Wrocławia, z której nie można nawet wyjechać autobusem (nie wspominając o tramwajach - nigdy nie było tu nawet półtora ;]), gdyż najbliższy punkt sprzedaży biletów MPK oddalony jest o prawie cztery kilometry - 5 przystanków. Cóż mi pozostało? Ano ruszyć w krzaczory, aby wśród krajobrazów niedostępnej niczym Amazonia dzielnicy udokumentować mój dzisiejszy strój. Oznacza to, że pierwszy raz w marchewkowej karierze pokusiłam się o zdjęcia wykraczające poza moje mieszkanie!

Pogoda dopisała. Padało i wiało, co pozwoliło mi [w końcu!] zaprezentować parasolkę czarownicy, którą wygrałam w konkursie Restyle w grudniu 2009 r. Mimo że towarzyszy mi ona od prawie dwóch lat, stale wzbudza ciekawość przechodniów, a ostatnio pewnej starszej pani, którą zainteresowało miejsce pochodzenia parasolki. Niestety moje próby wytłumaczenia spełzły na niczym. Poległam na pierwszym słowie - "Internet" ;>.

A oto i zdjęcia:

[Kliknij, aby powiększyć. Zdjęcie otworzy się w nowej karcie.]
Fot.: Pan Marchewka

Spódnica z koła: Rags&Silks (tkanina to batik "dutch java print")
Bluzka: Lidl
Buty: New Look
Torebka: vintage
Kwiat i kolczyki: KappAhl
Parasolka: nagroda w konkursie Restyle

Pan Marchewka przedstawia: Lepiej późno, niż toporem między oczy...

2011-06-12T21:46:00.002+02:00

... jak głosi stare goblińskie przysłowie. Kto jest na tyle sędziwy, że czytał Magię i Miecz w latach '90 zeszłego wieku, ten wie, o co chodzi.

Po 15 (sic!) latach przerwy mam szansę znów zagrać w RPG. W ogólniaku i na początku studiów trudno było sobie wyobrazić egzystencję bez cotygodniowej sesji. Grało się a to w poczciwe polskie Kryształy Czasu, a to w popularnego Młotka, czyli Warhammer Fantasy Roleplay (w skrócie WFRP), a to w horrorowate Vampire i Wraith, wreszcie w systemy autorskie, przeze mnie zresztą wymyślone.

Potem jednak ludzie porozjeżdżali się po świecie i moja drużyna rozpadła się. Sądziłem, że dorosłe życie na dobre położyło kres przygodom w fantastycznych światach. Jakież więc było moje zaskoczenie, gdy starszy kolega z pracy na cotygodniowym zebraniu czwartkowym począł narzekać, że okrutnie jest zmęczony, gdyż wczorajsza przygoda przeciągnęła się do późnych godzin nocnych. Okazało się, że udało mu się skrzyknąć jego starą drużyną i spotykają się na sesjach co dwa tygodnie.

"Mogę dołączyć?", wypaliłem z miejsca i tak zostałem zaproszony na kolejną sesję. Na razie grać będziem w drugą edycję AD&D, jednak mam nadzieję sprawdzić, czy moje umiejętności MG nie zardzewiały i wypróbować świeżutkiego Rogue Tradera z uniwersum Warhammer 40,000 (w skrócie WH40K).

[kliknij, aby powiększyć - KONIECZNIE!]
Zdjęcia robiłam ja, Marchewkowa

Na zdjęciu, od lewej:

Pierwszy ja ma na sobie jakże adekwatną koszulkę RPG Battleground z Jinksa, niestety już nie produkowaną. Na tyłku – mało widoczne szorty Carry. W dłoniach kości czaszkowe – doskonale nieczytelne, ale za to piękne – oraz podręczniki do drugiej edycji WFRP. Niestety, nim zdążyłem sobie w nią pograć, wyparła ją jakaś zbastardyzowana edycja trzecia, bardziej przypominająca planszówkę niż rasowego erpega. Pozostało przesiąść się na Warhammera w wersji futurystycznej, czyli...

... WH40K Roleplay – podręczniki do tego systemu trzyma drugi ja. Ma on ma na sobie jinksową koszulkę z kosmicznym marine ze Starcrafta II. A czemuż to? A temuż to, że Starcraft miał być początkowo komputerową adaptacją WH40K, tyle że Games Workshop odebrał Blizzardowi licencję, a Blizzard postanowił wykorzystać dotychczasowy wkład pracy po swojemu. Marines jednak pozostali dziwnie podobni... Spodnie na tyłku – te same.

Trzeci ja założył prezentowaną już tu koszulkę zaprojektowaną dla Jinksa przez Willa Wheatona – adekwatną w każdej erpegowej sytuacji – a do tego spodnie z Zary. W dłoniach – znów WH40K i kości (ile ich tam zostało po rzucie).

Sójki za morze...

2011-06-05T00:54:00.004+02:00

Wybieraliśmy się wczoraj z panem Marchewką na wielką biesiadę, która została zorganizowana w ramach "Europy na widelcu" na wrocławskim rynku, ale wybrać nam się nie udało (wszystko przez niemiłosierny skwar, który lał się z nieba). A ponoć rzucili nawet ślimaki i żabie udka ;].

Na szczęście kilka dni temu ruszyliśmy na podbój ustawionych tam straganów, na których można było nabyć drogą kupna regionalne specjały. Wróciliśmy wyposażeni w sery i kwas chlebowy, czyli cocacolopodobny napój wytwarzany z upieczonego chleba. Mniam, mniam, mniam. Już znalazłam odpowiednie przepisy i zaczynam domową produkcję!

Wracając do spraw blogowych, oto i sukienka, którą dwie notki temu prezentowałam na manekinie:

[kliknij, aby powiększyć]

Fot.: Pan Marchewka

W notce udział wzięły:

Sukienka: uszyłam sobie z bawełnianej popeliny
Buty: lumpeks
Torebka: Alibaba.sklep.pl

Życie bez overlocka

2011-06-01T01:30:00.004+02:00

Jak większość z Was zauważyła przy okazji poprzedniej notki, zapasy wykańczam nieco inaczej niż radzi to współczesna literatura krawiecka. Choć brzegi obrzucam ściegiem overlockowym (urządzenia zwanego overlockiem nie posiadam), w który wyposażona jest moja maszyna, nie zawsze przynosi to oczekiwane rezultaty, co widać na poniższym zdjęciu. W takich sytuacjach korzystam z rozwiązania, które znalazłam, przeszukując w Internecie wykroje z lat pięćdziesiątych.

Oto krótka instrukcja takiego wykańczania:

[kliknij, aby powiększyć]

1. Brzegi obrzucone zygzakiem lub ściegiem overlockowym podwijamy pod spód (powinny się znaleźć pomiędzy resztą zapasu a lewą stroną tkaniny).

2. Zaprasowujemy, najlepiej przez wilgotną ściereczkę (o ile tkanina na to pozwala). Jeśli szwy odbijają się na prawej stronie materiału, przed prasowaniem wkładamy pasek bibułki/pergaminu pomiędzy zapas a tkaninę.

[kliknij, aby powiększyć]

3. Brzegi tkanin delikatnych, cienkich i lejących stębnujemy wąsko. Dzięki takiemu zabiegowi nie ulegną odwinięciu w trakcie użytkowania czy prania. W przypadku tkanin sztywniejszych i grubszych stębnowanie nie jest konieczne.
Gotowe!

[kliknij, aby powiększyć]

Jeśli nie posiadacie overlocka i nie chcecie stosować szwu francuskiego, takie rozwiązanie będzie godne wypróbowania.

Z metra cięta

2011-05-30T16:07:00.003+02:00

Na początku kwietnia e-AbcTekstyliaPL obdarowało mnie próbką (100 cm x 150 cm) turkusowej popeliny. Intensywny kolor bawełny sprawił, że przez kilka tygodni głowiłam się nad jej przeznaczeniem. Żakiet czy spódnica nie wchodziły w grę, bo miałabym problem z ich zestawieniem. Jedynym wyjściem była sukienka. Ale jak tu wyprodukować sukienkę z takiego skrawka i to w stylu, który nie odstawałby od reszty uszytej przeze mnie odzieży?

Jak zwykle z pomocą przyszły mi Burdy z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. To w nich wyszukałam odpowiednie modele, które dałoby się wykroić z tak niewielkiej ilości tkaniny. Jako że na stronie brak skanów arkuszy z wykrojami, widoczną poniżej sukienkę wykonałam, opierając się na modelach ze współczesnych numerów - 3/2010 oraz 3/2011. Przeszła już nawet betatesty w trakcie wczorajszych zawodów w lataniu psów (o tych, a tu w relacji Manki) i spisała się wyśmienicie!
Z braku miejsca na karcie aparatu (zużyło się na film z pokazów fristajlowych ;]) zdjęć na żywym organizmie brak, ale nie odchodźcie zbyt daleko od komputerów, bo w tym tygodniu z pewnością się pojawią.

[kliknij, aby powiększyć]

Wykończenie podłożenia spódnicy:

[kliknij, aby powiększyć miniaturę]

Sukienka: uszyłam sobie
Tkanina: bawełniana popelina od e-AbcTekstyliaPL

Nuuuda. Nic się nie dzieeeje...

2011-05-26T12:50:00.004+02:00

... bo mam na sobie sukienkę, którą widzieliście już w poprzedniej notce.
Ostatnio się z nią nie rozstaję i śmiało stwierdzam, że to najwspanialszy model sukienki wyprodukowany przez Burdę. To kolejna część mojej garderoby, która pozwala mi, podobnie jak żakiet i spódnica z tej notki, stworzyć odpowiedni do sytuacji zestaw w dwie minuty! Pasują do niej wszystkie moje swetry, buty i akcesoria (w tym cyfrowe parasolki ;]).

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: Pan Marchewka

Na zdjęciu znalazły się:

Sukienka: uszyłam sobie (Burda 5/2011)
Tkanina: PIEGATEX
Buty: Tk Maxx
Sweter: KappAhl, Vintage Stories wiosna 2010
Okulary: Glitter

Jak jednak powszechnie wiadomo, konkurencja nie śpi i czai się tuż za rogiem. Już jutro do kiosków trafi czerwcowy numer Burdy, a w nim odzież inspirowana stylem Brigitte Bardot. Tylko spójrzcie na te wspaniałe modele (wszystkie znajdziecie tu i tu). Czy moja maszyna to przeżyje?

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.:Jan Perkins (materiały promocyjne pochodzące ze strony burdastyle.de)

Zasnęłam

2011-05-16T02:43:00.002+02:00

Uśmiercono dwa z moich ulubionych seriali - "Stargate Universe" i "Outsourced"! Na znak protestu zasnęłam na poniższym zdjęciu prezentującym sukienkę, którą widzieliście już w krowiej notce ;].

Model 108 z majowej Burdy nosi się równie przyjemnie, jak szyje. Nieco sztywna popelina sprawia, że dół sukienki (1/2 koła) ładnie się układa i nie wymaga halki. Mimo że klin przodu spódnicy musiałam podzielić na dwie części, środkowy szew jest praktycznie niewidoczny i nie wpływa na wygląd całości.

Po lewej - sukienka na śpiącej Marchewce. Po prawej - kryty zamek i zapięcie (kokarda).

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

W notce udział wzięły:
Sukienka: uszyłam sobie na podstawie wykroju z Burdy 5/2011, model 108
Tkanina: PIEGATEX
Buty: Tchibo
Kolczyki: KappAhl
Torebka: Alibaba.sklep.pl

Ile lat żyje krowa?*

2011-05-08T23:38:00.005+02:00

Pamiętacie jeszcze tę sukienkę?
Po stworzeniu wpuszczanych kieszeni zarzuciłam jej szycie. Miałam zamiar do niej wrócić, ale po kilku miesiącach przerwy wykrój całkowicie mi się odwidział. Oczywiście nie mogłam dopuścić do zmarnowania tej pięknej merceryzowanej popeliny.
Odpowiednim wykrojem do jej zagospodarowania okazała się sukienka z ostatniej - majowej - Burdy. Model 108 jest przeznaczony dla kobiet niskich i został wydrukowany w rozmiarówce 17-26. Po skonstruowaniu próbki okazało się jednak, że wymiary tego wykroju nie różnią się niczym od tych z przedziału 34-38 i sukienka nie wymaga żadnych przeróbek związanych z długością (obniżania podkroju pachy i talii).

Sukienkę szyło się całkiem przyjemnie, choć przedni klin spódnicy, z braku odpowiedniego kawałka tkaniny, musiałam podzielić na dwie części.

A oto efekty:

[kliknij, aby powiększyć]

Oryginalny model ma szeroki i luźny (szczególnie na plecach) łódkowy dekolt. Sukienek z takim dekoltem mam już kilka, dlatego zamieniłam go na karo.

[kliknij, aby powiększyć]

Odszycie (w instrukcji jest mowa o podszewce) wykończyłam lamówką, którą w zeszłym roku dostałam w prezencie od Studio2Deko.

Wykrój: Burda 5/2011, model 108
Tkanina: popelina merceryzowana (PIEGATEX)

*W ostatnim odcinku "Fringe", który dział się w 2026 roku, zabrakło Gene the cow, co skłoniło nas (mnie oraz pana Marchewkę) do rozmyślań nad czasem żywota krów. Poszukując odpowiedzi na to ważkie pytanie, pan Marchewka ze zdziwieniem stwierdził, że wpisując w Google "ile lat żyje krowa", nie znajduje się strony Marchewkowej. Postanowiliśmy temu zaradzić... ;]

Zrobiłam się na szaro!

2011-05-03T23:49:00.001+02:00

Ostatni dzień majówki spędziłam lepiąc bałwana, tak piękną zimę dziś mieliśmy! Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Nieco niższe temperatury to szansa na wykorzystanie mojego ulubionego zestawu - żakietu i spódnicy z tweedu. Górną część kostiumu już znacie, dół oparty jest na przedruku wykroju (również kompletu) z roku 1960, który znalazł się w Burdzie 12/2007. Ta ołówkowa spódnica to bardzo prosty model, który nie wymagał zbyt wielu przeróbek. Jedyną większą zmianą było wyposażenie go w rozcięcie, zapobiegające skradaniu się ;].

Ja tu gadu gadu o kostiumie, a w tym stroju najważniejszą rolę pełni wielobarwna broszka - żuczek - wykonana przez moją mamę. Bo, jak mówi staroszafiarskie przysłowie, nie ma szarego bez kolorowego.

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: Pan Marchewka

[kliknij, aby powiększyć]

W notce udział wzieły:
Broszka z koralików: wykonana przez moją mamę
Żakiet z tweedu: uszyłam sobie - Burda 9/2007 (#106) + zmodyfikowany kołnierz
Spódnica z tweedu: uszyłam sobie - Burda 12/2007 (#123) + rozcięcie ułatwiające poruszanie się
Buty: Tchibo

His kind of librarian

2011-04-23T00:32:00.004+02:00

Pan Marchewka twierdzi, że wyglądam jak bibliotekarka z lat sześćdziesiątych. Oczywiście są różne typy bibliotekarek. Kto oglądał ostatni odcinek Supernatural, ten wie ;].

Przejdźmy jednak do konkretów, czyli do żakietu, który szyłam jeszcze w marcu. Do tego modelu (106, Burda 9/2007) nie mam żadnych zastrzeżeń. Leży perfekcyjnie i wygląda lepiej niż ten prezentowany na modelce w magazynie (nie jest aż tak obszerny)! Reglanowe rękawy pokochałam miłością wielką. Wszywa się je niezwykle łatwo, a na moje ramiona pasują jak ulał - zrezygnowałam nawet z poduszek.

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: pan Marchewka

Żakiet z tweedu: uszyłam sobie na podstawie wykroju z Burdy 9/2007, model 106 + zmodyfikowany kołnierz
Kocie okulary: prezent od Restyle
Bluzka w grochy: Safari

Najnowszą Burdę (maj 2011) kupiłam dla wykroju letniej wersji takiego żakietu, a znalazłam w niej swoje zdjęcie! (A właściwie to znalazł je pan Marchewka, bo mi jakoś nie rzuciło się w oczy ;].)

[kliknij, aby powiększyć]

A teraz czas zabrać się za nocne malowanie pisanek. Życzę Wam radosnych i spokojnych Świąt Wielkanocnych!

Pan Marchewka przedstawia

2011-04-17T00:41:00.004+02:00

Ja w zastępstwie, proszę Państwa. Moja luba pracuje nad nowymi kreacjami i poprosiła mnie, bym tymczasem czynił honory pana domu... eee... bloga.

Problem w tym, iż jestem człowiekiem ubiorowo prostym. Ubieram się, jak mi wygodnie. Przez większość roku noszę jedną z dwóch jednakowych par spodni, które noszę, bo są wygodne, czarne i nie trzeba ich prasować. A, właśnie, unikam żelazka, które stanowi dla mnie maszynę bardziej zagadkową od mojego laptopa. Jak komuś się wymięty nie podobam... to jego problem.

Więc właściwie nie ma o czym pisać. Ale, ale – wyjątek stanowią T-shirty. Zbieram je, jak inni zbierają modele samochodów czy monety (z tym że T-shirty są zdecydowanie wygodniejsze... no i lżejsze). Obecnie moja kolekcja liczy już około 100 sztuk.

Większość okazów nabywam w necie, bo tam można natrafić na najciekawsze i najbardziej unikalne T-shirtowe stwory. Jinx, TeeFury i Threadless to najczęściej przeze mnie odwiedzane sklepy. Prezentowany na zdjęciu T-shirt pochodzi z tego ostatniego. Threadless.com lubię za unikalne wzory (tworzone przez internautów) i różne okazje – a to jakaś przecena, a to jakiś kupon, a to jakaś promocja... Dobrze, że są, bo normalne ceny na stronie są cokolwiek zabójcze dla polskiej kieszeni.

W odróżnieniu od wielu innych z kolekcji, ta koszulka nie symbolizuje żadnej z moich rozlicznych geekowych fascynacji – kupiłem ją, bo ujęły mnie paski i fakt, że tak dużo się na nich dzieje. Trochę przywodzi mi na myśl "The Crow" z Brandonem Lee, trochę klimaty postapokaliptyczne. Czyli ogólnie wypas.

A Marchewkowa wybrała ją do zdjęcia, bo jest nowa i oryginalnie pasiasta. No to macie:

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: Marchewkowa

Koszulka "Bad Days": Threadless

Szycie krok po kroku, czyli jak trafiłam do Burdy

2011-04-08T15:52:00.001+02:00

Dziś się będę chwalić, a więc osoby wrażliwe proszone są o niezwłoczne opuszczenie tej strony ;].

Przedwczoraj do kiosków trafiło specjalne wydanie Burdy - "Szycie krok po kroku", w którym to pojawił się artykuł prezentujący sylwetki kilku szyjących blogerek. Do tego grona zaliczono również i mnie.
Choć jest to króciutka wzmianka, jestem z niej dumna jak paw. W końcu pierwsze wykonane przeze mnie sukienki (ta, ta i ta) były oparte na modelach z tego magazynu.

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij miniaturę, aby przeczytać, co napisała o mnie Burda]

Prócz mnie w artykule udział wzięły:
autorka bloga Susanna szyje (to z nią przeprowadzono obszerny wywiad)
autorka bloga Moje szycie
autorka bloga Mania szycia

To był wielki błąd!

2011-04-02T19:10:00.001+02:00

Wiem, że w tej notce powinien pojawić się tweedowy żakiet, ale mam co do niego pewne plany i muszą one zostać zrealizowane przed oficjalną prezentacją.

Dziś wstałam o nieprzyzwoitej wręcz porze (czyt. 8. rano ;->), zaś dom opuściłam niewiele później, a więc widoczny na zdjęciu zestaw musiał zostać skomponowany w 2 minuty. I tak się właśnie stało!
Żakiet z wełny parzonej oraz spódnicę prezentowałam już na blogu (tu i tu, i tu, i tu), choć nigdy w jednym zestawie. I to był wielki błąd, bo oba te elementy stanowią (zgodnie z zamysłem zeszłorocznej, październikowej Burdy) komplet stylizowany na modę lat sześćdziesiątych!

Rzućcie okiem:

[kliknij, aby powiększyć]
Fot.: Pan Marchewka

W notce udział wzięły:
Żakiet z wełny parzonej: uszyłam sobie na podstawie wykroju z Burdy 10/2010
Wełniana spódnica: uszyłam sobie na podstawie wykroju z Burdy 10/2010
Nowe buty o zadowalającej mnie tęgości, wyposażone w sznurówkę z połyskującej tasiemki: New Look (Renoma, Wrocław)
Jedwabna apaszka w grochy: lumpeks

Proszę Państwa...

2011-03-24T15:30:00.000+01:00

... oto kołnierz (wedle marchewkowego pomysłu):

[kliknij, aby powiększyć]

A żeby nie było nudno, można mu zrobić tak (wszystko dzięki wmontowanej stójce oraz odpowiedniemu usztywnieniu wnętrza):

[kliknij, aby powiększyć]

Żakiet: Burda 9/2007, model 106

Wracam do chorowania. Stay tuned!

Oczopląs (żakiet - Burda 9/2007)

2011-03-16T17:49:00.004+01:00

Na pewno nabawicie się oczopląsu, patrząc na zdjęcia tweedu, z którego powstaje górna część zapowiadanego kompletu.
Ten krótki żakiet to bardzo prosty w wykonaniu (unikamy tu wdawania rękawów!) model z Burdy 9/2007. Wyposażono go w rękawy 3/4, wpuszczane kieszenie z klapkami i niewielki, zaokrąglony kołnierz, z którego postanowiłam zrezygnować na rzecz większego i ostro zakończonego. Przykłady takich kołnierzy możecie zobaczyć poniżej na zdjęciach ze starych wydań Burdy.

[kliknij, aby powiększyć]

Oto pierwsze w mojej krawieckiej karierze wpuszczane kieszenie z klapkami (i choć nigdy nie miałam z nimi styczności, uszyłam je w oka mgnieniu):

[kliknij, aby powiększyć]

A tu kilka przykładów żakietów z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych:

[kliknij, aby powiększyć]
Zdjęcia wykorzystane za zgodą ich właściciela.

Żakiet: Burda 9/2007, model 106 (materiały: 120 cm tweedu o szerokości 150 cm, 100 cm wiskozowej podszewki o szerokości 140 cm, sześć kulistych guzików, trzy duże zatrzaski)

Ohhh the sewing machine, part 2 (maszyna do szycia z Lidla - Silver Crest 8750)

2011-03-08T00:00:00.014+01:00

Po zeszłorocznej notce na temat maszyny SilverCrest jestem zasypywana mailami z prośbą o dokładniejsze informacje na jej temat.
Oto kilka najczęściej pojawiających się pytań:

Słyszałam, że wnętrze maszyny SilverCrest jest plastikowe, czy to prawda?
Nie, plastikowa jest jedynie obudowa, pokrętła oraz rączka opuszczania stopki. Elementy wewnętrzne są metalowe.

Ile waży maszyna z Lidla?
Maszyna waży ok. 6 kg.

Czy maszyna z Lidla jest głośna?
Wydawane przez nią dźwięki można porównać do tych wydobywających się ze starszych modeli Łucznika. Uwaga! Szyję po nocach i jeszcze żaden sąsiad się nie skarżył :].

Czy maszyna SilverCrest jest stabilna?
Tak, nawet na najwyższych obrotach nie skacze i nie przesuwa się.

Jak często szyjesz na maszynie z Lidla?
Praktycznie codziennie. Używam jej nie tylko do szycia odzieży, ale również przedmiotów użytku domowego.

[kliknij, aby powiększyć]

Jaki rodzaj chwytacza posiada maszyna SilverCrest?
Maszyna posiada chwytacz wahadłowy. Aby zmienić szpulkę musimy wyjąć cały bębenek. Nie stanowi to jednak większego problemu i nie wymaga wyjątkowej wprawy.

Czy można nią szyć grube, płaszczowe wełny?
Maszyna radzi sobie świetnie zarówno z cienkimi tkaninami z jedwabiu, delikatnymi firankami, płótnami, jak i z grubą wełną. Stopkę dociskową unosi się dwustopniowo, co ułatwia zszycie nawet kilku warstw materiału.

Czy maszyną SilverCrest można szyć naturalną skórę i tkaniny obiciowe?
Do naturalnej skór się nie nadaje - tu wymagany jest sprzęt specjalistyczny, natomiast radzi sobie świetnie z tkaninami obiciowymi. Z przeszyciem Alcantary nie żadnych problemów.

Czy do maszyny z Lidla można bez problemu dokupić stopki i igły?
Oczywiście, uchwyty są standardowe. Stopki są identyczne ze stosowanymi w maszynach firmy Łucznik.

Czy maszyna posiada wolne ramię?
Tak, maszyna SilverCrest ma wolne ramię (przedni stolik można wysunąć).

Czy przez cały czas użytkowania maszyny miałaś z nią jakieś problemy?
Do tej pory jedyny problem stanowił pedał, któremu zdarza się zaciąć (przymierzam się do zakupu nowego). Sama maszyna nie sprawia żadnych kłopotów - nie zrywa nici, nie pętelkuje, nie wymaga częstych regulacji. Szyje się nią łatwo, lekko i przyjemnie.
Edit z 03.10.2011: Pedał maszyny wymagał dociśnięcia i dokręcenia. Do tej pory działa bez zarzutu.

Mam nową maszynę SilverCrest. Niestety, pokrętła długości ściegu nie na da się przestawić na pozycję S1 i S2. Co robić?
Aby przestawić pokrętło długości ściegu na pozycję S1/ S2, należy wybrać ścieg pozwalający na wykorzystanie tych funkcji oraz użyć nieco więcej siły. W każdej nowej maszynie pokrętła chodzą nieco opornie, wyrobią się z czasem.

Czy maszyna SilverCrest nadaje się dla osoby początkującej?
Zdecydowanie. Maszyna jest bardzo prosta w obsłudze. Nadrukowana instrukcja nawlekania nitki ułatwia naukę szycia.

Gdzie mogę znaleźć instrukcję do maszyny SilverCrest?
Na tej stronie można zapoznać się z krótkimi obrazkowymi instrukcjami lub obejrzeć filmy instruktażowe, a tu pobrać pełną instrukcję w języku polskim.

Kto zajmuje się serwisowaniem maszyn z Lidla?
Maszyny SilverCrest są serwisowane w Polsce przez F.H.U. Silver. Maszyna posiada trzyletnią gwarancję.
Edit z 03.10.2011: Oto informacja, którą otrzymałam od serwisu firmy SilverCrest: "Serwis maszyn do szycia SilverCrest jest realizowany w następujący sposób:
Maszyna ZAPAKOWANA do Lidl - przesyłka do serwisu, naprawa - powrót do sklepu Lidl, odbiór z Lidl".

[kliknij, aby powiększyć]

Poniżej znajdziecie odnośniki do notek, w których prezentuję uszytą/przerobioną przeze mnie odzież: letni kostium z żakardu, rekonstrukcja sukienki z lat pięćdziesiątych, sukienka z turkusowej popeliny, sukienka z merceryzowanej bawełny, kostium z tweedu, bluzka z odcinanym karczkiem, bluzka z kokardą, błękitny sweter, tulipankowa spódnica, spódnica w panterkę, żakiet - grzybek, sukienka w stylu Jackie Kennedy, kołnierzyk, sukienka w krateczkę vichy, sukienka w groszki, sukienka ze studniówkowej tafty, spódnica z tafty.

Prawdziwa szafiarka nie ucina zdjęcia w okolicach kostek...

2011-03-06T03:05:00.006+01:00

... chyba że musi, bo fotograf łapie ją pędzącą w kapciach w kierunku drzwi ;]. Na szczęście kapcie, w których tupię jak stado słoni, przed wyjściem zastąpiłam moimi ukochanymi jazzówkami z CCC, czyli jedynymi butami na obcasie, w których potrafię chodzić (dzięki obniżonej tęgości!).

Ale ja nie o tym, a o nowym kapelusiku w stylu lat sześćdziesiątych. Czerwony wełniany beret z niewielkim daszkiem w Tk Maxxie wyszukali moi rodzice. Od razu wiedzieli, że czekał tam właśnie na mnie.
Jest niewielki, trzyma się na czubku głowy i, jak głosi strona sklepu, nadaje się świetnie na bad hair day. Co najważniejsze pasuje do wszystkich moich przedwiosennych stylizacji, a z pewnością polubi się z szytym właśnie kostiumem z popielatego tweedu.

[kliknij, aby powiększyć]
fot.: pan Marchewka

W notce udział wzięły:
Sweter: H&M
Spódnica: produkcja własna (Burda 10/2010, model 115) - spódnica w trakcie szycia
Wełniany kapelusik: Rafaello Bettini - Tk Maxx (prezent od rodziców)
Buty, które do zdjęcia się nie załapały: jazzówki CCC
Kolczyki: Bibelot

Prawdziwa szafiarka sama skręca swoją szafę

2011-02-28T23:58:00.005+01:00

I to też robiłam przez kilka ostatnich dni. Przy okazji rozebrałam starą szafę, przeniosłam kilkaset kilo i pomalowałam pół mieszkania (duża szafa = ubytki w farbie i płytach kartonowo-gipsowych).

Przezornie na początku lutego kupiłam sobie małą nagrodę za czekający mnie wysiłek ;].

[kliknij, aby powiększyć]

Widocznemu na zdjęciu wykrojowi z 1956 roku wprost nie mogłam się oprzeć. Bo jak tu pozostać obojętną na tak piękne wiązanie na plecach? Dodatkowo wykrój przeceniono na 2,99 $.
Ale nie tylko mnie skusiła ta cudowna sukienka...

W notce udział wziął:
wykrój Butterick B5605

Coś się kroi...

2011-02-22T22:34:00.003+01:00

... a właściwie już wykroiło i prawie pozszywało! Tym cosiem jest bluzka z odcinanym karczkiem, który przywodzi mi na myśl bluzki z lat pięćdziesiątych.
Do jej uszycia przymierzałam się od bardzo dawna - jak mogłabym przegapić taki wykrój (Burda 11/2008, model 109)! Powstrzymywał mnie jednak brak odpowiedniej tkaniny. Ostatecznie z pomocą przyszedł Skład Bławatny, w którym wyszukałam niezwykle delikatny bawełniany kretOn w duże kwiaty.

Na pierwszy rzut oka sam wykrój wygląda na dość skomplikowany - składa się z siedmiu elementów. Ich zszycie nie wymaga jednak żadnej tajemnej krawieckiej wiedzy (prócz umiejętności nawlekania nitki ;]) i o stworzenie takiej bluzki może pokusić się nawet osoba początkująca. Warto jednak pamiętać, aby przed wszyciem mankietów (pozbawionych rozcięć) sprawdzić ich obwód na dłoni i przedramieniu.

A oto i bluzka. Prawie gotowa:

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć miniatury]

W kolejce do maszyny oczekuje tweedowy kostium, który zamierzam nosić jeszcze tej zimy. Na szczęście szybka wiosna nam się nie szykuje! ;>

Wystąpili:

Wykrój: Burda 11/2008, model 109
Bawełniany kreton: Skład Bławatny
Pasek: H&M
Manekin: MyDouble S

W latach sześćdziesiątych sekretarki prawdopodobnie wyglądały tak:

2011-02-14T00:00:00.002+01:00

[kliknij, aby powiększyć]

Prezentowana na zdjęciu bluzka stanowi uzupełnienie tulipankowej spódnicy (zgodnie z burdowym zamysłem jest to komplet w stylu lat sześćdziesiątych), którą widzieliście już w poprzednich postach.
Wykrój tej prostej bluzki, pozbawionej jakichkolwiek zaszewek, nie wymagał zbyt wielu modyfikacji. Jedyną znacząca zmianą było podwójne wykrojenie pasa materiału, który stanowi wiązanie pod szyją. Zgodnie z oryginalnym wykrojem miało ono pozostać jednowarstwowe i niewykończone. Duże znaczenie miał tu rodzaj tkaniny (polecano cienką wełnianą krepę) - kupiony przeze mnie żakard w ziarenka kawy nie pozwalał na pozostawienie surowych brzegów.

W zestawie udział wzięły:

Spódnica: Burda 10/2010, model 115 A (wełna kupiona na Allegro)
Bluzka: Burda 10/2010, model 118 (jedwabny żakard kupiony na Allegro)
Buty: CCC

Style Me Vintage

2011-02-07T21:57:00.001+01:00

Skoro ostatnio było o urodzinach pana Marchewki, to teraz o moich, których oczywiście już od kilku lat nie obchodzę. Aby tradycji stało się zadość, z okazji tych nieobchodzonych urodzin (które i tak będą dopiero za parę miesięcy ;]) sprezentowano mi książkę o tworzeniu fryzur w stylu retro - Style Me Vintage - Hair autorstwa Belindy Hay.
Tak książka to nie tylko zbiór pomysłowych instrukcji (od prostych operacji na grzywce, przez "pudla", po "ule" w stylu lat '60.), ale i wspaniały okaz kolekcjonerski. Okładka pokryta jest tkaniną, a wnętrze zdobią przepiękne zdjęcia na równie pięknych tłach.

Książkę można kupić w brytyjskim Amazonie (od 25 funtów przesyłka jest darmowa, choć idzie zwykłą pocztą i czasami nie dochodzi ;]).

[kliknij, aby powiększyć]

Style Me Vintage autorstwa Belindy Hay - prezent od pana Marchewki

100%

2011-01-31T22:58:00.002+01:00

Dawno mnie tu nie było - w całości!

A oto całość, czyli zestawienie spódnicy tulipana (lub marchewki ;>) z październikowej Burdy i skurczonego ostatnio swetra:

[kliknij, aby powiększyć]

Pan Marchewka zażyczył sobie (a może, bo ma dziś urodziny) "czegoś o zimie", a więc o zimie będzie wierszyk.

Zimno mi, ale dzielnie chodzę (po sklepach z tkaninami, pasmanteriach i lumpeksach)
bo wełnianą marchewkę mam dziś na lewej i prawej nodze!

Dziękuję za uwagę!

W notce udział wzięły:

Spódnica
Sweter
Kołnierzyk: prezent od właścicielki rags&SILKS
Buty: CCC
Kolczyki: KappAhl Vintage Stories
Rękawiczki: Allegro

Przepis na magnes

2011-01-28T23:12:00.001+01:00

... czyli jak wzbogacić go o biało-niebieski porcelanowy wzorek.

Taki:

[kliknij, aby powiększyć]

Składniki:

stare magnesy lodówkowe* (największy z nich powinien mieć ok. 6o mm szerokości)
papier fotograficzny do drukarek (10 cm x 15 cm, użyłam błyszczącego papieru firmy Brother)
klej do każdego rodzaju papieru (najlepiej płynny klej UHU)
nożyczki
drukarka
nadruk (do użytku wewnętrznego, czyli domowego)

[kliknij, aby powiększyć]

Wykonanie:

Wzór wydrukować na zwykłym papierze. Dopasować poszczególne elementy do magnesów. W razie konieczności nadruk pomniejszyć.
Wydrukować wzór na papierze fotograficznym, który zapewni większą trwałość gotowych magnesów.
Rozciąć wydruk na części odpowiadające poszczególnym magnesom, ale nie wycinać dokładnych kształtów.
Magnesy dokładnie pokryć płynnym klejem i odczekać 2-3 minuty, aż nieco przeschnie.
Docisnąć wzory do magnesów.
Kiedy klej wyschnie, wyciąć wzory, tnąc po oznaczanych liniach brzegu.
Przetestować na dowolnym metalowym przedmiocie (przetestowałam na osiemdziesięcioletniej puszce na kawę)!

GOTOWE!

* Jeśli nie mamy starych magnesów, wzór można wydrukować na arkuszach magnetycznych do drukarek.

Sweterek się Pani skurczył!

2011-01-21T22:24:00.003+01:00

Bal mi uciekł na 5-go marca, co oznacza, że mogę nieco przystopować z pośpiesznym krojeniem i szyciem sukienki z bawełnianej satyny. Powstałą pustkę wypełniłam przeróbką zmechaconego i nieco już rozciągniętego, ale ciągle ukochanego swetra. No przecież nie mogłam go wyrzucić! Z pomocą w jego odświeżeniu przyszła mi instrukcja przygotowana przez autorkę bloga Elegant Musings!

I oto efekty:

PRZED - szeroki i długi sweter, PO - krótki sweter w stylu lat '50.

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij miniaturę, aby ją powiększyć]

Do gotowego swetra doprawiłam kołnierzyk wykonany na szydełku i podarowany mi przez właścicielkę sklepu rags&SILKS.

[kliknij, aby powiększyć]

Po dokładną instrukcję przerobienia swetra zgłoście się do Casey Brown.

Sweter: kupiony przez moją mamę w lumpeksie
Kołnierzyk: prezent od właścicielki sklepu rags&SILKS
Do zszycia swetra użyłam igły do dzianin - 130/705H, grubość 75

Rodzaj roślin cebulowych z rodziny liliowatych

2011-01-13T00:00:00.003+01:00

W kolejce przed wykrojami, które można było zobaczyć w poprzednim poście, czeka spódnica stylizowana na tulipanki popularne na początku lat '60. oraz sukienka na bal karnawałowy - wykrój z 1958 r. (czerwona sukienka na dole strony), przedrukowany w Burdzie z grudnia 2007 r.

Spódnica tulipan to model nr 115 pochodzący z Burdy 10/2010. Wykrój pozornie łatwy, ale niech Was nie zmyli oznaczenie przedstawiające kropeczkę i połówkę kropeczki oraz zdjęcie! Moja wersja wymagała kilku znaczących modyfikacji:

zmniejszenia do rozmiaru 32 (ten model dostępny jest w rozmiarach od 36 do 44) - wykrój jest wręcz ogromny i zwykle małe burdowe 36 nosiłabym w okolicach kostek;
usunięcia kieszeni, zbytnio wypychających okolice bioder;
wszycia podszewki, której Burda nie uwzględniła (a, jak wiadomo, bez podszewki wełniane spódnice swobodnie zmierzają w kierunku szyi);
poszerzenia paska
oraz wydłużenia całej spódnicy - ud nie pokazuję (a szkoda - przyp. p. Marchewka)!

Po wprowadzeniu powyższych zmian stwierdzam, że spódnica spełnia moje oczekiwania i nawet jest podobna oryginału ze stycznia 1961 roku.

Efekt końcowy, jak i bezpośrednia, emocjonująca relacja z szycia sukienki balowej już wkrótce!

Stay tuned!

[kliknij, aby powiększyć]
Zdjęcie z Burdy za pozwoleniem właściciela.

Na zdjęciu spódnica jeszcze niewykończona - rozłożony pasek w talii, niepodwinięty dół (ładne niteczki?).

Tkanina wełniana: Allegro

Wykrój: Burda 10/2010 lub BurdaStyle.com (wykrój w formacie PDF, opis w języku angielskim, cena: 5,40 USD)

Jeśli szyłyście ten model spódnicy, pochwalcie się!

Placeholder

2011-01-11T16:46:00.003+01:00

Zamawiania archiwalnej Burdy idzie mi już tak sprawnie, że wypada się tym pochwalić (z braku laku dobre i to ;>).
Dziś dotarły do mnie numery z wykrojami w stylu lat '50 i '60.

Na poniższym zdjęciu możecie zobaczyć:

suknię ślubną skopiowaną od Jackie Kennedy. Jako że chwilowo nigdzie nie wychodzę, na podstawie tego wykroju powstanie letnia sukienka - Burda 03/2008 (w tym numerze znajdziecie również suknie Grace Kelly, Mii Farrow czy księżnej Windsoru Wallis Simpson!);
sukienkę - w dwóch wersjach - inspirowaną modą początku lat sześćdziesiątych - Burda 05/2007
oraz (najbardziej mnie cieszący) przedruk wykroju z roku 1960 - Burda 12/2007.

[kliknij, aby powiększyć]

Zawartość wszystkich numerów Burdy przejrzycie TU (strona w języku rosyjskim).

A TU znajdziecie informacje o sposobie ich zamawiania.

Brrrains... We need your brrrains...

2011-01-01T16:16:00.002+01:00

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU życzy Marchewkowa z panem Marchewką!

[kliknij, aby powiększyć]

Zzombifikowaliśmy się na potrzeby przyjęcia sylwestrowego zorganizowanego przez Godfrey.

Nie zachęca się do jedzenia muchomorów. To niepedagogiczne!

2010-12-21T00:38:00.010+01:00

W tym roku na święta Bożego Narodzenia będą muchomorki. Filcowe.

Przepis na te słodkie (choć niejadalne ;>) muchomorki znalazłam na blogu Etsy, w dziale How-To. Nie mogłam się im oprzeć. No bo jak, skoro wszystkie składniki potrzebne do ich przyrządzenia miałam pod ręką?

PRZEPIS:

[kliknij, aby powiększyć]

Składniki:

filc czerwony 2 mm
filc biały 1 mm
karton
wypełnienie poliestrowe lub wata
grube nici poliakrylowe
nici poliestrowe
klej (najlepiej kropelkopodobny) oraz (opcjonalnie) klej z brokatem
biała farba
igła i nożyczki

[kliknij, aby powiększyć]

Przyrządzanie:
How-Tuesday: Make a Felt Mushroom with My Little Mochi

Czas:
15-20 minut

SMACZNEGO!

P.S. O szyciu i... szyciu - czyli Marchewka w Magazynie Purpose.

Bzzzz zzzt

2010-12-11T00:01:00.002+01:00

Ostatnio nie rozstaję się z wielgachną torbą w kształcie wiolonczeli/gitary. Już mnie po niej rozpoznano - "O, Marchewkowa idzie!" ;). No to dziś, dla niepoznaki, coś znacznie mniejszego.
Widoczna na zdjęciu torebka to prezent od właścicielki internetowego sklepiku z odzieżą, akcesoriami i domowym wyposażeniem vintage - Vintage Fly.

[kliknij, aby powiększyć]

Torebka, o tak nietypowym dla mnie rozmiarze, ma kilka kieszeni oraz zapięcie na złoty bigiel. W jej wnętrzu ukryta jest maleńka portmonetka (również zapinana na bigiel) i pokrowiec na lusterko, które kiedyś prawdopodobnie wchodziło w skład tego kompletu.
Prezent cieszy mnie tym bardziej, że pochodzi z przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Torebkę, zaprojektowaną przez Edwina Davisa (jednego z założycieli popularnej w latach '40-'70 firmy Bienen-Davis), wyprodukowano w dwóch wersjach, płócienno-skórzanej (czyli tej, którą widzicie na zdjęciach) oraz aksamitno-skórzanej (o takiej).

[kliknij, aby powiększyć]

Torebka Bienen-Davis: prezent od właścicielki sklepu Vintage Fly

Hu! hu! ha! Nasza zima zła!

2010-12-08T19:55:00.002+01:00

Jestem, jestem! Przebrnęłam przez zaspy, lodowiska i kałuże. A brnęłam w widocznym poniżej stroju i nie zmarzłam!
Z uszytą latem aksamitną spódnicą praktycznie się nie rozstaję, a najchętniej bym w niej spała - jest taka milusia i cieplutka. Już myślę o wyprodukowaniu aksamitnej sukienki, o takiej. A tymczasem do kolekcji moich kołnierzyków dołączył kolejny - futrzasty i wielozadaniowy.

[kliknij, aby powiększyć]

Kołnierzyk: lumpeks (wyszukany przez mamę mą)
Moherowy sweter: H&M
Spódnica: uszyłam sobie (Burda 08/2010)
Buty: CCC
Polarowe rajstopy: Mona
Broszka: prezent od Studio2Deko

Mr. Carrot

2010-11-22T00:54:00.006+01:00

Dobrze wiecie, że mam obsesję na punkcie kapeluszy i wszelakich nakryć głowy. Powiem Wam w wielkiej tajemnicy (proszę nie rozgadywać! :>), że nie jestem w tym szaleństwie odosobniona. Otóż pan Marchewka podziela moje zamiłowania i dziś zamierza pokazać tu swoje ostatnie nabytki. Oba nakrycia - wełniany kapelusz (po lewej) oraz narciarkę (po prawej) - kupił u zapamiętanego z dzieciństwa czapnika (odpowiednika modystki produkujący męskie nakrycia głowy).

A oto pan Marchewka i jego czapki:

[kliknij, aby powiększyć pana Marchewkę]

Wełniany kapelusz (po lewej) oraz narciarka (po prawej): czapnik z Głogowa
Skórzana ramoneska: Running Bear (kupiona w Dzikim Zachodzie pod Dworcem Świebodzkim)
Koszulka z rosomakiem: TeeFury
Koszulka z mieczem: Wil Wheaton (czyli Wesley Crusher ze Star Treka) for Jinx

Popelina!

2010-11-18T20:25:00.004+01:00

Jeszcze maszyna dobrze nie ostygła, a pod igłą miejsce wełny parzonej zajęła sztywniejsza popelina merceryzowana (tkanina bawełniana o prążkowanej fakturze i jedwabistym blasku).
Powstanie z niej sukienka wyposażona w narzutkę osłaniającą ramiona, czyli to, co widzicie w prawym dolnym rogu pierwszego zdjęcia.

A poniżej jeden z gotowych już elementów - kieszeń wpuszczana (która według pana Marchewki jest potworem pożerającym dłonie ;]). Pierwsza w mojej krawieckiej karierze!

[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

Tkanina: Allegro (użytkownik: Piegatex)

P.S. A już pojutrze (w sobotę) odbędzie się wrocławska wymiana odzieży! Kto się ze mną wymieni?
Szczegóły na magiakobiet.pl.

Była sobie awaria

2010-11-16T13:07:00.000+01:00

W związku z awarią serwera od 6 listopada (do dnia dzisiejszego) nie docierały do mnie wiadomości wysłane na marchewkowego maila - jz@marchewkowa.pl.

Wszystkie osoby, które w tym czasie próbowały się ze mną skontaktować, proszę o ponowne przesłanie wiadomości.

Za utrudnienia przepraszam!

3...2...1... GO...!

2010-11-14T18:59:00.006+01:00

...TOWE!

Po ponad dwóch tygodniach lenistwa i zaniedbywania bloga (przynajmniej dokonałam małej korekty logo ;]) powracam nie tylko z obiecywanym ostatnio żakietem/krótkim płaszczykiem z wełny parzonej, ale i ołówkową spódnicą, którą uszyłam na początku września.

Płaszczykiem cieszę się już od kilku dni, choć jest nieco za ciepły na te wios... jesienne upały. Samo szycie wełny poszło całkiem sprawnie, a to dzięki niezawodnej maszynie z Lidla, która poradziła sobie z sześciokrotnym złożeniem tej dzianiny. W trakcie procesu produkcyjnego dokonałam niewielkich zmian. Zapowiadana srebrna podszewka przybrała kolor czerwonego wina (widoczna na miniaturce numer dwa), a rękawy 3/4 urosły do 7/8.

Poniżej zdjęcia z soboty:

[kliknij zdjęcie, aby je powiększyć]

[kliknij miniatury, aby je powiększyć]

Jeśli zdecydujecie się na uszycie tego żakietu (Burda 10/2010, model 113) , zwróćcie uwagę na wielkość kołnierzyka. Ten element wykroju warto odrysować o rozmiar większy od reszty modelu. Dzięki temu prostemu zabiegowi jego wszycie staje się łatwiejsze, a on sam znacznie ładniej się układa. Zapasy na podłożenie podszewki powinny wynosić ok. 3-4 cm, a nie - jak podaje opis - 1 cm.

Krótki płaszczy z wełny parzonej: Burda 10/2010 oraz Vogue Patterns
Wełna parzona: Allegro - użytkownik Abc_Tekstylia.
Łańcuszek do zawieszenia: Lidl
Dodatki krawieckie: prezent od Studio2Deko

Spódnica z bawełnianego aksamitu: Burda 08/2010
Aksamit: NAJKO (wrocławskie Podwale)

Buty: CCC

Kolczyki: KappAhl (Vintage Stories wiosna 2010)

Manekin z taśmy izolacyjnej: Mama i ja

P.S. Wkrótce, czyli w najbliższą sobotę (20 listopada), we Wrocławiu odbędzie się wymiana ubrań. Więcej informacji na jej temat znajdziecie na magiakobiet.pl.

Co robić, jak szyć wełniany żakiet w stylu retro?

2010-10-27T11:42:00.006+02:00

Zaszyłam się.

A zaszyłam się, bo szyję wełniany żakiet, który będzie pełnił rolę jesienno-zimowej kurtki czy krótkiego płaszczyka. Okrycie ma formę grzybka z głęboką kontrafałdą na plecach i jest inspirowane modą z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Wykrój oparłam na dwóch modelach - pierwszy z nich wyszperałam na stronie Vogue Patterns, drugi dostarczyła mi październikowa Burda.
Wierzchnia część konstrukcji powstaje z wełny parzonej - grubej i puszystej, ale również nieco rozciągliwej (materiał ten ma strukturę dzianiny). Do wnętrza trafi srebrna podszewka z wiskozy i duże oksydowane zatrzaski.

A tak wygląda sam proces produkcji:

[kliknij, aby powiększyć]
kontrafałda na plecach | wszyte odszycia oraz kołnierz

[kliknij, aby powiększyć]

Szwy ramion zostały podszyte podwójnie złożoną tasiemką. Dzięki temu w czasie noszenia nie będą się wyciągać.

P.S. Manekin z taśmy sprawuje się dzielnie!

Być jak Jackie Kennedy

2010-10-22T18:54:00.010+02:00

Do niedawna styl połowy lat sześćdziesiątych nie wzbudzał mojego zainteresowania. Proste formy odzieży wydawały się za proste. Aż tu pewnego dnia moje zdanie zmieniła Burda - a dokładniej tegoroczny numer sierpniowy. W nim to pojawiły się modele stylizowane na odzież noszoną przez Jackie Kennedy.
Z całej gamy wykrojów (płaszczy, żakietów, spodni, spódnic, sukienek) wybrałam sukienkę ze stójką, nakładanymi kieszeniami, rękawami 3/4 oraz uroczą falbaną wykańczającą spódnicę. Tkaninę - mieszankę wełny i jedwabiu (brak strefy kontrolowanego zgniotu, czyli prasowanie nic tu nie daje) - kupiłam na Allegro, a do niej dobrałam popielato-srebrną podszewkę.
Model ten przeznaczony jest dla osób z zaawansowaną znajomością technik krawieckich, ale jego uszycie było na tyle proste, że zaczynam podejrzewać, że to zaawansowanie tyczy się wynajdywania błędów w tłumaczeniu opisu oraz niewłaściwych oznaczeń na arkuszu z wykrojami. A sporo tego było!

Sukienka jest niezwykle ciepła i tworzy zgrany duet z wełnianym płaszczem. Zimą nie zamarznę! Chyba...

[kliknij, aby powiększyć]

Sukienka w stylu Jackie Kennedy: Burda 8/2010 (tkanina: wełna z jedwabiem kupiona na Allegro + popielato-srebrna podszewka)
Jazzówki na obcasie (tak wygodnych butów jeszcze nie miałam!): CCC
Kolczyki: KappAhl
Rękawiczki: Allegro

P.S. OD DZIŚ MARCHEWKOWA.PL DOSTĘPNA W FORMACIE E-CZYTNIKOWYM NA LEGIMI.COM!

Gdzię się podziało "r" i dlaczego z "k" zrobiło się "c"?

2010-10-14T00:00:00.008+02:00

Co się stało z "r" w karmelowym? Było brzydkie czy jak? Kamelowy? Ale o co chodzi? Wszystkie odcienie karmelu, beżu, brązu stały się w tym sezonie kamelem. Nikt już nie pamięta, że tak określano odzież wykonaną z wielbłądziej wełny. No to może wielbłądzi? Kolor wielbłądzi brzmi znacznie lepiej :>.
A jeśli już ktoś odważy się założyć płaszcz w kolorze karmelowym, to staje się on carmelowym. Gdzie się podziało "k"? Skąd ten carmel? Wszak w języku angielskim czy francuskim karmel to carAmel, a nie carmel. A może chodzi tu o kolor dzielnicy Barcelony, gór w Izraelu czy amerykańskiego miasta w stanie Nowy Jork. Któż to może wiedzieć?

Czemu o tym wspominam? Dziś na zdjęciu beżowy płaszcz (wyszukany rok temu przez moją mamę). Pięć rozmiarów za duży, ale tu się odcięło, tam rozpruło, tu przyszyło i może robić za prawidłowo dobrany, a spora ilość materiału sprawiła, że dół układa się niczym rozkloszowana spódnica.

[kliknij, aby powiększyć]

Beżowy płaszcz: wyszukany w lumpeksie przez moją mamę
Buty: włoski wintydż
Torba w kształcie gitary (choć przypomina wiolonczelę): Viola Śpiechowicz dla Ochnika (prezent od narzeczonego)

Vintage Vogue - wykroje

2010-10-12T22:31:00.005+02:00

Dotarły, dotarły! Dotarły wykroje sukienek z lat pięćdziesiątych, które 10 dni temu zamówiłam na wyprzedaży w sklepie Vogue Patterns. Każda koperta zawiera w sobie dwie wersje sukienki - letnią i zimową. Wszystkie przystosowano do wymiarów współczesnych kobiet.
Już zacieram ręce i szykuję tkaninę na pierwszą z nich. Tylko od której by tu zacząć?

[kliknij, aby powiększyć]

V8615
V1044
V2903

Tasiemiec

2010-10-08T17:01:00.015+02:00

Po długiej nieobecności powracam z nowym szafiarsko-krawieckim pomocnikiem, wykonanym własnoręcznie z taśmy izolacyjnej.
Oto on:

[kliknij, aby powiększyć]

Wyprodukowałam go zgodnie z instrukcją zamieszczoną na niemieckiej stronie Burdy.
Do jego stworzenia potrzebne są: rolka srebrnej taśmy izolacyjnej, wkład pościelowy (zużyłam wypełnienie jednej poduszki i jednej kołdry), bawełniana koszulka, stojak od lampy, karton oraz pomocnik - tym razem żywy.

1. Zakładamy koszulkę (powinna być obcisła i mieć stójkę, jeśli stójki nie posiada, szyję owijamy folią).
2. Mama/tata/siostra/brat/kolega/koleżanka/etc. okleja nas taśmą, zaczynając od pasa pod biustem.
3. Okleja... okleja... okleja, a my udajemy, że możemy oddychać i nie jest nam ciasno. Pamiętajmy o uśmiechu (jak pani na zdjęciach z Burdy)!
4. Kiedy forma jest gotowa, rozcinamy ją razem z koszulką wzdłuż kręgosłupa. Ostrożnie!
5. Zdejmujemy i zaklejamy rozcięcie (teraz przez otwór na szyję możemy zobaczyć swoje wnętrze ;>) oraz otwory na szyję i ramiona. Ja do osłonięcia tych otworów użyłam okrągłych kawałków kartonu.
6. Wypełniamy manekina - musi być sztywny.
7. Dół zamykamy kartonem i zaklejamy.
8. Manekina osadzamy na stojaku.
9. Taśmą maskujemy wszelkie nierówności/otworki.
GOTOWE! Taki manekin przyda się nie tylko osobom szyjącym, ale również tym, którym brakuje pomysłu na prezentacje odzieży.

KONKURS - ROZSTRZYGNIĘTY
Dziękuję wszystkim za udział!

W tej notce możecie wziąć udział w mini konkursie, sponsorowanym przez twórczynię analizatora sylwetki Jakasylwetka.pl. Do wygrania dwa darmowe kody, umożliwiające analizę sylwetki na wspomnianej stronie.

Aby mieć szansę na ich wygranie, należy:

odpowiedzieć na pytanie: "Czym charakteryzuje się sylwetka w kształcie gruszki?".
odpowiedź wysłać o godzinie 20:00 (DZIŚ!) na adres jz@marchewkowa.pl.

Dwie pierwsze osoby otrzymają kody.

Analizator Jakasylwetka.pl udzieli Wam wyczerpujących informacji na temat sylwetki i pasującej do niej odzieży wraz z przykładami z polskich sklepów (ostateczny, kilkustronicowy wynik można zapisać w postaci pliku PDF). W moim przypadku sprawdził się znakomicie. Marchewkowa poleca!
Kody, pozwalające na wykonanie analizy, można nabyć na Allegro!

P.S. Marchewkowa akcja wywiadowcza na we-dwoje.pl, czyli odpowiedziałam na kila pytań.

Z kapeluszem w tytule

2010-09-21T15:05:00.002+02:00

Pragnę kapeluszy, wieeelu kapeluszy.
Kilka tygodni temu w trafiłam na wrocławskim Podwalu na stoisko modystki i właścicielki Studio Chapeau - a tam wprost raj dla marchewek! Kapelusiki w stylu lat dwudziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych, modelowane z wełny berety i bereciki, toczki i fascynatory. Oniemiałam z zachwytu i chyba dziwnie wyglądałam, bo uwagę zwróciła na mnie sama właścicielka.

Kapelusz, a właściwie kapelusik (na zdjęciu wygląda na dość spory, ale nie jest na tyle duży, aby naciągnąć go na uszy), który wybrałam kojarzy mi się z nakryciami głowy noszonymi na przełomie lat '40 i '50. Został wykonany z niezwykle miłej w dotyku wełny. I, co najważniejsze, niezagryzającej. Ozdobiony jest ułożonym w kwiaty tiulem, a mocowany za pomocą gumki modniarskiej.
Stwierdzam, że żyć bez kapelusza nie mogę i już szykuję się do zakupu oferowanych przez Studio berecików za antenką. Teraz tylko dawać mi tu chłodniejsze dni!

[kliknij, aby powiększyć]

*
Kapelutek: Studio Chapeau
Żakietopodoby sweter: H&M Divided
Kolczyki różyczki: prezent od Bibelota

Bibelot krawiecki

2010-09-16T15:26:00.003+02:00

Dzień dobry, jestem chora i mogę robić za Rudolfa (poczułam święta :>)!
Z tego powodu nie zobaczycie dziś mojej twarzy, za to zaprezentuję Wam przepiękny prezent, który dostałam od właścicielki różowego ptaszka Bibelota.
Oto naszyjnik idealnie dopasowany do potrzeb krawcowej. Prócz perełek w różnych odcieniach znalazłam w nim nożyczki, guziki, kłębek wełny z drutami, no i oczywiście maszynę Singera. Ozdoba zachwyca mnie nie tylko swoją delikatnością, ale i perfekcyjnym wykonaniem - elementy połączono z dbałością o każdy szczegół.
W przesyłce odkryłam również dwie pary kolczyków w formie różyczek. Moje szczęście sięgnęło zenitu!

Zachęcam do przejrzenia bloga artystki.

Poniżej zobaczycie nie tylko naszyjnik i kolczyki, ale i niezwykle zmyślne i urocze opakowanie (papierowa torebka z logo zamknięta drewnianą klamerką):

[kliknij, aby powiększyć]

*
Naszyjnik oraz kolczyki: Bibelot

Pan Piotr

2010-09-02T14:58:00.003+02:00

Gotowa spódnica w panterkę oczekuje na odpowiednią stylizację, a tymczasem z resztek materiału (bawełniany aksamit + tkanina podszewkowa) uszyłam jesienny kołnierzyk w stylu piortusiopanowym.

Oto i on:

[kliknij, aby powiększyć]

Ty tu (u)rządzisz! Ja?

2010-08-27T23:15:00.006+02:00

Ci, którzy śledzą mojego Blipa wiedzą, że moje przejścia z IKEĄ są różne (od wybuchów niepohamowanej radości po "kill me now"). Nie wpływają one jednak na moją dozgonną miłość do szwedzkiego stylu projektowania mebli. Kiedy więc na początku sierpnia otrzymałam propozycję współpracy od przedstawiciela IKEI, w ogóle się nie wahałam.
A o co w niej chodziło? A o najnowszy katalog w formacie XXL z moim zdjęciem na okładce, a dokładnie na obwolucie. Oczekiwałam na niego w wielkim napięciu (zwiększonym do poziomu hitchcockowskiego przez pracowników Poczty Polskiej) i oto jest!

Mój katalog w rozmiarze XXL w porównaniu ze standardowym katalogiem IKEI
[kliknij, aby powiększyć]

[kliknij, aby powiększyć]

Katalog XXL jest naprawdę XXL (porównanie z katalogiem standardowym znajdziecie na zdjęciach) - 34 cm x 29 cm i 2 kg żywej wagi. I wszystkie obrazki są DUŻE, kolorowe i bardzo ładnie wykonane.

Od czego rozpoczęłam jego przeglądanie? Oczywiście od tkanin (miniatura nr 1)! A tu same bawełniane nowości - lasy, górki, domki, klatki z ptakami, koziołki - i to w całkiem przystępnych cenach. Już zacieram rączki i szykuję wykroje sukienek! Jednym z tych materiałów obiję sobie również blat rysownicy, na którym dumnie zasiądzie moja maszyna do szycia.
Katalog podsunął mi pomysł na przechowywanie akcesoriów krawieckich (miniatura nr 2) - takie proste, a jakoś do tej pory na to nie wpadłam. Guziki, szpulki, wstążki zamknięte w słoikach na ogórki małosolne z pewnością będą się prezentowały całkiem nieźle.

Podobają mi się również amarantowe poduszki z wielkim kwiatem (miniatura nr 3) - idealne do mojej szafiarskiej kanapy - oraz stylizacje sypialni (miniatura nr 4 i 5). No i oczywiście fotel z ptaszkiem (miniatura nr 6), który znajduje się na jednej ze stron będących zdecydowanym minusem tego katalogu. Tegoroczne wydanie skupia się bowiem na zdjęciach pojedynczych przedmiotów - kołder okrywających ludzi, regałów na paździerzowym tle, lamp na tle dachówek, krzeseł na białym tle, dodatków na białym tle etc. Zdecydowanie za mało tu stylizacji wnętrz - zdjęć przedstawiających całe pomieszczenia, a nie tylko jedną ścianę czy mebel. Brak mi zdjęcia z robotami, które można było znaleźć w wydaniu amerykańskim oraz tamtejszej okładki - na naszej chłopiec "siusia" pod wielki telewizor :>.

Poza tymi drobnymi niedociągnięciami w sposobie prezentacji artykułów katalog, jaki i sama IKEA, nie ma sobie równych. Bo pokażcie mi drugi katalog, w którym ludzie prezentujący meble wyglądają jak ze skeczu kabaretu Hlynur:

Katalog IKEA 2011 możecie przejrzeć TU.

Burdowa pantera

2010-08-21T00:03:00.014+02:00

Skoro Nanu-Nana może już sprzedawać bombki choinkowe [tak, wiem, że mamy dopiero sierpień], to ja mogę napisać o jesiennej spódnicy, za której szycie się właśnie zabrałam.

Wypatrzyłam ją w ostatnim numerze Burdy (08/2010). Ołówkowa spódnica do 1/3 łydki od razu skojarzyła mi się z modą w stylu lat czterdziestych i pin-up. Jest niezwykle prosta do uszycia, a do jej wykonania potrzeba zaledwie metra bawełnianego aksamitu lub dewetyny (Edit: Dla rozmiarów od 44 do 46 przyda się 150cm tkaniny o szerokości 130 cm), metalowego zamka, 70 cm podszewki oraz (opcjonalnie) taśmy z jednym ozdobnym brzegiem. Jak się później okazało, największym problemem nie było znalezienie tkaniny w cętki, a przerysowanie odpowiedniego wykroju. Wydawca Burdy postanowił zamieścić (zapewne ze względów finansowych) niemal 50 wykrojów na jednym arkuszu, co idealnie utrudniło odnalezienie właściwych linii.

Wygląd owego nieszczęsnego arkusza możecie "podziwiać" na poniższych zdjęciach:

zdjęcie modelu pochodzi z http://www.burdastyle.de
[kliknij, aby powiększyć]

Na zdjęciu powyżej widoczny jest również gotowy wykrój, który wymagał zmniejszenia do rozmiaru 36 - ten model spódnicy magazyn oferuje od rozmiaru 38.

[kliknij, aby powiększyć]

*
Wykrój: 127 - Burda 08/2010 - Możecie go również kupić na stronie niemieckiego wydawcy (format PDF, rozmiar 38-46)
Tkanina: tłoczony bawełniany aksamit (wrocławskie Podwale - sklep z włoskimi tkaninami)